OCML Voie Prolétarienne

پس از ۱۷ اکتبر : چشم‌اندازهای سیاسی پیش روی قیام و شورش‌ها چیست؟

OCML-VP — 2026-10-28T09:28:10Z

خشم مردم

جوانان با رد جامعه‌ای که دیگر نمی‌توانند آن را تحمل کنند، فرانسهٔ واپس‌گرا را به آتش کشیده‌اند.
• جامعه‌ای که اولویت آن جنگ و نظامی‌سازی است، جایی که نیروها به عربستان سعودی فرستاده می‌شوند، جایی که دیگر پولی برای آموزش و پرورش – یا به همان اندازه برای مراقبت‌های بهداشتی – باقی نمانده است. همه چیز صرف تسلیحات می‌شود، هیچ چیزی برای جوانان !
• یک جامعه نژادپرست که در آن جوانان ساکن حومه‌ها تنها به چشم وحشیان، بربرها و « شورش‌گرانی » دیده می‌شوند که باید با زور نامحدود سرکوب شوند. و با این حال، همزمان، تلاش‌هایی برای به خدمت گرفتن آنها از طریق پروژه یادبود ۱۱ نوامبر... « افتخار به شهدا »ی ما، صورت می‌گیرد ! بله، گوشت دم توپ برای درگیری‌های امپریالیستی، چه در گذشته و چه در آینده !
• یک جامعه طبقاتی که در آن، سال به سال، کسانی که از معدود خوش‌شانس‌های موفق خواهند بود انتخاب می‌شوند، در حالی که بقیه به سرنوشت خود به عنوان بیکاران و طبقه کارگر رها می‌شوند. ParcoursSup و MonMaster، ابزارهای این گزینش طبقاتی را لغو کنید !
• جامعه‌ای که در آن خشونت همه‌جا حضور دارد، به‌ویژه در آموزش – علیه جوانان که به آنها گفته می‌شود ساکت باشند و از خط قرمزها عبور نکنند، علیه طرد سیستماتیک. اما همچنین در سراسر جامعه : بیکاری، ناامنی شغلی، شرایط طاقت‌فرسای کار، انعطاف‌پذیری – طبقه کارگر گوشت دم توپ جنگ اقتصادی جهانی است. بس است دیگر !
• جامعه‌ای که در آن دولت گمان می‌کند می‌تواند هر طور که بخواهد جوانان را به وحشیانه‌ترین شکل سرکوب کند : ضرب و شتم سیستماتیک در بازداشت پلیس، شلیک گلوله‌های لاستیکی (LBD)، گاز اشک‌آور بی‌دلیل – پلیس، به‌ویژه در حومه‌ها، سر به هواست. در اوبرویلر، یک مهدکودک با گاز اشک‌آور هدف حمله قرار گرفت !!
جوانان حق دارند ! آنها سکوت خیابان‌ها را می‌شکنند و شعله‌ی شورش را فروزان می‌کنند ! ما باید در مسیر آنها گام برداریم و مبارزه را ادامه دهیم ! « یک جرقه می‌تواند تمام دشت را به آتش بکشد » همان‌طور که مائو زدونگ گفت !

آنها در شکستن انفعال و ناتوانی‌ای که طبقه کارگر و توده‌های کارگر را خرد می‌کرد، موفق شدند.
در مواجهه با بحران اقتصادی، فقر، بیکاری و شرایط زندگی ناپایدار؛ در مواجهه با بحران بودجه و بدهی، در حالی که بورژوازی میلیاردها دلار سود به جیب می‌زند؛ در مواجهه با بحران زیست‌محیطی که به نظر می‌رسد هیچ‌کس به آن اهمیت نمی‌دهد – موج‌های گرما، مواد شیمیایی سمی، کشاورزی تجاری، آلودگی آب و خاک، در برابر وخامت روزافزون آموزش و بهداشت، و در برابر خشونت بی‌رویه پلیس، این انباشت فجایع آنچه ناگزیر بود را به بار آورده است : طغیان و خشم مردم، با خشونتی مشروع که شایسته چنین خشونت و گستاخی غیرقابل تحملی از سوی دولت است.
ما حق داریم شورش کنیم ! ما به شجاعت، عزم راسخ و همبستگی شگفت‌انگیز معترضانی که از تمام اقشار جامعه آمده‌اند تا با دولت و پیامدهای فاجعه‌بار سیاست‌های استثمارگرانه‌اش مقابله کنند، درود می‌فرستیم.
نه، آنچه دیدیم « انبوهی از اوباش حومه‌نشین برای غارت و سوءاستفاده » نبود، همان‌طور که راست و راست افراطی دوست دارند ادعا کنند – روایتی که از سوی بخش‌هایی از بورژوازی خرده‌پا که از ترس به وحشت افتاده بودند، بازتاب یافت ! آنچه دیدیم خشم طبقات کارگر بود که از سختی زندگی و این نظام به ستوه آمده‌اند. حتی دانش‌آموزان بورژوا که خودشان واقعاً آسیب ندیده بودند، با آمدن برای حمایت از حومه‌ها همبستگی خود را نشان دادند !

مشارکت فراتر از هر انتظاری بود.

ما انتظار داشتیم ۲۰۰,۰۰۰ نفر در خیابان‌ها حضور یابند؛ اما ۸۰۰,۰۰۰ نفر آمدند – و دوباره همان تعداد در ۲۴ام ! حتی وزارت کشور نیز در طول روز مجبور شد تمام ارقام خود را به بالا تجدیدنظر کند و اعتراف نمود که کاملاً غافلگیر شده است.

• ما انتظار یک مشارکت گسترده از سوی دانش‌آموزان سال آخر دبیرستان را داشتیم و دقیقاً همین اتفاق افتاد. شایان ذکر است که برخلاف جنبش‌های قبلی، کالج‌های فنی و حرفه‌ای سال آخر دبیرستان نیز فعالانه مشارکت داشتند.
• اما آنها دانشجویان دانشگاه را نیز به خود جذب کردند و اکثر دانشگاه‌ها و مؤسسات آموزش عالی درگیر شدند.
• آنها سرسخت‌ترین « ژیلت زردها » را که هرگز مبارزه خود را که در سال ۲۰۱۸ با انگیزه‌ی فقر و هزینه‌ی بالای زندگی آغاز کرده بودند، رها نکرده بودند، از گمنامی بیرون کشیدند. چه بیشتر مسالمت‌آمیز و چه کمتر رادیکال، این‌ها مردم فقیر طبقه کارگر هستند که بلافاصله جنبش را « درک » کردند و از رویارویی نمی‌ترسند و در موج « ژیلت زردها و جوانان همگی با هم » غرق شدند !
• آنها اتحادیه‌گرایان را به سمت خود کشانده‌اند، که این یک انحراف بزرگ از جنبش‌های قبلی است که در آنها موضع اتحادیه‌گرایان نسبتاً مبهم بود. در اینجا، ما شاهد بسیج واقعی فعالان مبارز CGT و SUD به ویژه بوده‌ایم که برای محافظت از جوانان در برابر خشونت پلیس آمده‌اند.
فعلاً، طبقه کارگر سازمان‌یافته به طور کلی همچنان بسیج نشده، در حالتی از انتظار و مشاهده به سر می‌برد، از خشونت وحشت‌زده و هنوز منفعل است. خواهیم دید آینده چه در پیش دارد، با فراخوان‌ها برای اعتصاب از ۵ نوامبر به بعد، پس از تعطیلات مدارس. اقدامات ریاضتی و فقر فزاینده، در تقابل با میلیاردها ثروت شرم‌آوری که توسط طبقات بالای سرمایه‌دار و امپریالیست انباشته شده است، ممکن است شعله‌های قیامی را که توسط دانش‌آموزان برافروخته شده است، دامن بزند.
• آنها جوانان حومه‌شهرها را که طرد شده، به مدارس نامناسب فرستاده و روزانه توسط یک نیروی پلیس نژادپرست و خشن سرکوب می‌شوند، به خود جذب کرده‌اند. در جامعه‌ای که غارت ثروت توسط بورژوازی امری عادی است، آیا جای تعجب دارد که آنها برای مبارزه و درگیری به پا خاسته‌اند، به‌ویژه که به واکنش به خشونت پلیس عادت دارند؟ رسانه‌های اجتماعی نقشی مهم در بسیج ایفا کرده‌اند و همچنان ایفا می‌کنند - نقشی که بدون شک متناقض است، اما با این وجود واقعی است.
• آنها علی‌رغم تبلیغات شرم‌آور رسانه‌ها درباره غارت که با هدف ایجاد ترس و تلاش برای سرکوب جنبش طراحی شده است، توانسته‌اند همدردی گسترده‌ای از طبقه کارگر جلب کنند. همبستگی بسیار قوی بوده است : والدینی که با فرزندانشان تظاهرات می‌کنند، جوانان که در تظاهرات از سالمندان محافظت می‌کنند، و معلمان و سندیکالیست‌هایی که سعی در محدود کردن خشونت پلیس دارند.
• اعتراضات اخیر در روز ۲۴ نشان داد که این جنبش علی‌رغم تعطیلات مدارس، علی‌رغم هوای وحشتناک و علی‌رغم سرکوب شدید، شتاب خود را از دست نمی‌دهد.

اصلاح‌طلبان ممکن است هر کاری بکنند تا این جنبش را به مسائل پول کلان (دستمزدها، بودجه مدارس) و توزیع عادلانه‌تر ثروت تقلیل دهند – مسائلی که قطعاً مشروع هستند اما خودِ سرمایه‌داری را به چالش نمی‌کشند – با این حال، این بسیج بی‌سابقه، خشم مردمی است که از این نظام به ستوه آمده‌اند، خشم و مقاومت مشروع آنهاست. این جبهه ماست، این مبارزه ماست و ما بخشی از آن هستیم.

علاوه بر این، اولین محاصره در اواخر ماه اوت در فاصله ۸۰۰۰ کیلومتری از منطقه پاریس، در دبیرستان آکوآ در مایوت رخ داد. از آن زمان، این شورش به گویان فرانسه، رئونیون و مارتینیک گسترش یافته است، و به ویژه علیه هزینه بالای زندگی در گوادلوپ، با بُعد ضد استعماری ویژه‌ای که مختص این سرزمین‌هاست.

در سراسر اروپا و جهان

دولت و رسانه‌ها در تلاشند این ایده را به خورد ما بدهند که این یک شورش توسط توده‌های بی‌فرهنگ است که باید با سرکوب بی‌رحمانه و با دادن چند خرده‌نانی به دانش‌آموزان خوب و دست‌کاری‌شده، خاموش شود.
اما شورش در همه‌جا در حال وقوع است ! در اسپانیا، بحران مسکن و افزایش اجاره‌بها است که طبقات کارگر را به خیابان‌ها می‌کشاند، و اکنون جوانان نیز با الگوبرداری از فرانسه به آنها پیوسته‌اند. در آلمان، مخالفت با نظامی‌سازی و بازگشت خدمت سربازی اجباری است که جوانان را بسیج می‌کند. در آلبانی و صربستان، مبارزه با فساد است. در ایتالیا، شورش‌های جوانان همان مسیر فرانسه را در پیش گرفته است. در بلژیک، پرتغال و یونان، بسیج در حال گسترش است.
در شیلی و آمریکای لاتین، در بنگلادش، در ترکیه – در همه‌جا – شورش جوانان در فرانسه با اشتیاق به عنوان نمادی از جلوه جدید مخالفت نسل زد با نظام و نظم امپریالیستی تلقی می‌شود.

چه کسی می‌خواهد ما را متقاعد کند که ۱۷ اکتبر صرفاً یک مسئله جزئی و ناشی از نارضایتی است که به سوءمدیریت دولت مرتبط می‌شود؟ یک مسئله ساده در مورد توزیع ثروت؟
گسترش این شورش، گواهی بر ماهیت گسترده بحران سرمایه‌داری و تلاش تمام بخش‌های بورژوازی برای وادار کردن طبقه کارگر و مردم به پرداخت هزینه آن است، در حالی که خودشان با هر وسیله‌ای که لازم باشد جیب‌های خود را پر می‌کنند.
ما همزمان شاهد ویرانی‌های جنگ اقتصادی جهانی‌شده و زوال سرمایه‌داری هستیم که در این دوره افول، در برابر رقبای امپریالیست خود بی‌شرمانه خود را سیراب می‌کند.

فروریختن بورژوازی بی‌قدرت

دولت در مضیقه است. خود در تناقضات یک بحران اقتصادی، مالی و بودجه‌ای گرفتار آمده و دیگر راه‌حل فوری ندارد و تنها در پی بقا از طریق شدیدترین سرکوب است تا پس از آن بتواند یک بسته کامل از اقدامات ضد مردمی را به پیش ببرد. و با گسترش ترس از طریق رسانه‌های تحت کنترل خود، در پی رادیکال‌سازی بخش‌های خاصی از بورژوازی خرده‌پا و سنتی (دکان‌داران، مشاغل آزاد) یا طبقه حقوق‌بگیر (مدیران) است که در پی غارت‌ها به آنها دامن زده است. این همان تصویر « انبوهی از اوباش حومه‌شهری که برای غارت می‌آیند » است.
اما آیا این بدان معناست که ما در یک وضعیت انقلابی هستیم، همانطور که به نظر می‌رسد برخی چنین فکر می‌کنند؟ نه، دستگاه سرکوبگر - ارتش و پلیس، که عمدتاً توسط فاشیسم به خدمت گرفته شده‌اند - همچنان مستحکم باقی مانده است و بورژوازی هنوز مهره‌های متعددی در آستین دارد.
اول، سناریوی RN – متأسفانه محتمل‌ترین سناریو – یک رژیم اقتدارگرا و نظامی‌شده، نه کاملاً فاشیسم اما بسیار خشن‌تر از وضعیت کنونی. واژه‌ی نوآفرین « دموکراژ » توصیف مناسبی به نظر می‌رسد، با حمایت طبقات بالای امپریالیست – بولوره، استرن – که بدیهی است رؤسای ارشد MEDEF نیز به آن‌ها خواهند پیوست، همه از داشتن صلح اجتماعی بیش از حد آسوده‌اند. در حال حاضر، دولت به یک شبه‌نظامی فاشیست اجازه می‌دهد در وسط ساعات منع تردد در لیون رژه برپا کند، در حالی که نئونازی‌های دیگر بدون هیچ مداخله‌ای به تظاهرکنندگان در نیس، مون‌پلیه، کلرمون-فران و دیگر نقاط حمله می‌کنند…
به طور متناقض، اگرچه دشمن اصلی دولت تهدید فرضی ناشی از آنچه به اصطلاح چپ افراطی و LFI نامیده می‌شود، است، سناریوی JLM (در صورت تحقق) نیز یک گزینه اصلاح‌طلبانه برای بقای نظام است. گزینه‌ای ضدّ انقلابی که توده‌ها را به بن‌بستی خواهد برد که در آن قادر به اصلاح سرمایه‌داری در حال پوسیدگی در یک بحران عمومی نخواهد بود. همان‌طور که بسیاری اشاره کرده‌اند، نمی‌توان همزمان ادعای داشتن چهره‌ای انقلابی داشت و در عین حال خود را به‌عنوان مدیر توانای آینده شکلی « انسانی » از سرمایه‌داری معرفی کرد... شکست اجتناب‌ناپذیر نهایی چنین گزینه اصلاح‌طلبانه‌ای، به همان اندازه اجتناب‌ناپذیر به بازگشت سرسخت‌ترین جناح‌های بورژوازی به دولت منجر خواهد شد (به سیریزا در یونان مراجعه کنید).
سایر احزاب سیاسی (LR، PS، PC، Renaissance، Greens...) اکنون اهمیت چندانی ندارند.

سرانجام، همه واکنش‌ها تحت تأثیر چشم‌انداز انتخابات ۲۰۲۷ رنگ و بو گرفته است، و هر جناح در پس‌زمینه‌ای از آشفتگی اقتصادی، اجتماعی و سیاسی دست خود را بازی می‌کند.
این خطر جدی وجود دارد که بار دیگر شاهد رویارویی میان اردوگاه نظم و اردوگاه آشوب باشیم. نسل‌های قدیمی‌تر انتخابات ژوئن ۱۹۶۸ را که درست پس از اعتصاب عمومی بزرگ برگزار شد و در آن مجلس ملی تحت سلطه یونیفرم « آبی افق »ِ واپس‌گراترین جناح راست قرار داشت، فراموش نکرده‌اند...

سرکوب دولتی

بنابراین، بورژوازی چاره‌ای جز متوسل شدن به شدیدترین سرکوب ندارد. این سرکوب اشکال مختلفی دارد :
– تحریکات در تظاهرات با مشارکت آشوبگران ساختگی و افسران پلیس واقعی که در حال تحریک شورش فیلمبرداری می‌شوند و سپس در میان صفوف نیروهای امنیتی پناه می‌گیرند. باید هرج و مرج ایجاد شود تا حفظ نظم به هر قیمتی توجیه گردد.
– سرکوب فوق‌العاده خشن : شلیک مستقیم از تفنگ‌های آب‌پاش یا نارنجک‌های شوکر؛ کندن دست‌ها؛ درآوردن چشم‌ها؛ جراحات سر. حتی یک مرگ، که ظاهراً به دلیل غلظت بالای گاز اشک‌آور رخ داده است. هدف القای ترس، استفاده واقعی از تهدید معلولیت به معنای واقعی کلمه، و بهره‌کشی از استرس است تا به تظاهرات رادیکال پایان داده شود.
– شکنجه در کلانتری‌ها و بازداشتگاه‌ها، با تعداد بی‌سابقه بازداشت‌شدگان، سیلی و مشت، تعرضات جنسی، نژادپرستی، خشونت سیستماتیک، توهین و آزار و اذیت، و شرایط بازداشت غیرقابل توصیف در این مراکز – تا حدی که قضات ناچار به اعتراض علیه آن شده‌اند. هدف، شکستن روحیه نسلی از دانش‌آموزان دبیرستانی فعال سیاسی است که نمی‌پذیرند تحت فشار قرار گیرند.
– محاکمات مختصر، صدور احکام دسته‌جمعی، و احکامی چنان شرم‌آور که قضات ناچار می‌شوند آنها را تعدیل کنند. این را خوب به خاطر بسپارید : کتک زدن همسر و فرزندان، یا اختلاس میلیون‌ها، بهتر از دزدی از فروشگاه است – این درسی است که دستگاه قضایی امروز تکرار می‌کند. ما به هوگو و لا فونتن بازگشته‌ایم : « بسته به اینکه قدرتمند باشید یا بیچاره... »
ما باید از همه متهمان بدون قید و شرط دفاع کنیم، از « جدا کردن خوب از بد » امتناع کنیم و در کنار همه قربانیان سرکوب دولتی بایستیم !
– جوانانی که از حومه‌ها دستگیر می‌شوند، هر روز جوان‌تر می‌شوند – ۱۳، ۱۴ ساله... در محله‌های کارگری، بچه‌ها و نوجوانان به عنوان چنین چیزی شناخته نمی‌شوند؛ آنها بلافاصله « اوباش » نامیده می‌شوند و پلیس حسابی به میدان می‌آید.
– ممنوعیت تظاهرات در تمام شهرهای بزرگ، مسدود کردن اتوبوس‌های حامل مهاجران غیرقانونی در اورلئان، انواع موانع، منع تردد، تلاش برای فراخواندن پلیس شهری – و به زودی ارتش؟
دولت هر کاری از دستش برمی‌آید انجام می‌دهد تا این جنبش را سرکوب کند، آن را تفرقه‌افکنی کند، جنایی جلوه دهد و بی‌حد و مرز سرکوبش کند. این اقدامات آنقدر شدید است که حتی برخی از دموکرات‌ها نیز از آن نگران شده‌اند.
با این حال، تعداد اندکی ندای معترضان را که فریاد می‌زنند : « این وضعیت دیگر قابل تحمل نیست ! » تکرار می‌کنند. اصلاح‌طلبان ترجیح می‌دهند بر خواسته‌های اقتصادی فوری تمرکز کنند...

در مورد غارت‌ها چه باید بگوییم؟

ما از این موضوع حساس که در تلاشی برای بدنام کردن جنبش، تیتر تمام رسانه‌ها شده است، چشم‌پوشی نخواهیم کرد.
اولاً، بیایید تأکید کنیم : این یک جنبه ثانویه از بسیج است. در برابر تمام تفسیرهای بورژوایی یا خرده‌بورژوایی، اشتباه نکنیم.
جنبه اصلی، خشم مردم و خشم مشروع آنهاست.

ثانیاً، چه خوشمان بیاید چه نه، خرابکاری و غارت بخشی جدایی‌ناپذیر از هر قیام شورشی و هر شورش است.

ما آتش‌سوزی پارلمان بریتانی در رن توسط ماهی‌گیران در سال ۱۹۹۴ را فراموش نکرده‌ایم. و نه اعمال خشونت‌آمیز ارتجاعی متعدد را که توسط کشاورزان FNSEA یا فاشیست‌های کشاورزی « هماهنگی روستایی » (Coordination Rurale) انجام شده است.
مارکس در موارد متعددی به موضوع شورش‌ها بازمی‌گردد :
« دور از آنکه با آنچه به اصطلاح افراط‌گرایی نامیده می‌شود، مانند موارد انتقام‌جویی مردمی علیه افراد منفور یا ساختمان‌های عمومی که تنها با خاطرات نفرت‌انگیز مرتبط هستند، مخالفت کرد، نه تنها نباید چنین مواردی را تحمل کرد، بلکه خود باید در آنها پیشقدم شد. » گزیده‌ای از « سخنرانی کمیته مرکزی به اتحادیه کمونیست‌ها »، تدوین‌شده توسط کارل مارکس و فردریک انگلس در مارس ۱۸۵۰.
« بورژوازی سراسر جهان، که با رضایت خاطر به کشتار دسته‌جمعی پس از نبرد می‌نگرد، از بی‌حرمتی به سنگ و سیمان به وحشت می‌افتد ! » مارکس، جنگ داخلی در فرانسه، ۱۸۷۱.

مارکس به نمادهای عمومی یا چهره‌های منفور اشاره دارد. بنابراین، برای ما چندان اهمیتی ندارد که آیا تالار شهر در لیموژ به آتش کشیده شده یا لابی تالار شهر در مارسی غارت شده است. اما ما متوجه می‌شویم که موارد حمله به نمادهای قدرت دولتی—کلانتری‌ها، دادگاه‌ها، فرمانداری‌ها، تالارهای شهر—بسیار نادر هستند؛ آنها به خوبی محافظت می‌شدند. ما هنوز به آن مرحله در آگاهی سیاسی تظاهرکنندگان نرسیده‌ایم.
به همین ترتیب، می‌توان حملات به بوتیک‌های لوکس، فروشگاه‌های اپل، مغازه‌های تلفن همراه، فروشگاه‌های ورزشی، عینک‌سازی‌ها و امثال آن را درک کرد. این‌ها نماد جامعه‌ای مصرفی هستند که طبقات کارگر از آن طرد شده‌اند. حمله به این مغازه‌ها قطعاً نشانه‌ای از بیگانگی است، اما در عین حال پاسخی به طرد شدن غیرقابل تحمل نیز هست. باشد که چنین باشد. ما همچنین گاهی دیده‌ایم که غارتگران فوراً غنائم دزدی‌های خود - مایحتاج روزمره - را در میان اطرافیانشان تقسیم می‌کنند؛ شاید بتوان به سختی منطق « رابین هود » را پشت این کار درک کرد.
اما ما نمی‌توانیم غارت را به خاطر خودِ غارت، که پیش از ۱۷ اکتبر در شبکه‌های اجتماعی گسترش یافت، توجیه کنیم؛ غارتی که به حدی رسید که شامل حملات فیزیکی به صاحبان مغازه‌ها یا مشتریان کسب‌وکارهای کوچک نیز می‌شد. این یک تحول جدید در تظاهرات است، هرچند ما در جریان تظاهرات جوانان علیه CPE در سال ۲۰۰۶ شاهد موجی از سرقت تلفن‌های همراه بودیم. بنابراین، البته، همانطور که پولیتیس بیان می‌کند، « جوانان در دنیایی غرق هستند که شبیه غارت گسترده ضعیفان توسط قدرتمندان است »، جایی که بدترین آشوبگران کسانی هستند که به بهداشت، آموزش، اشتغال و مسکن حمله می‌کنند. البته، آنها توسط تمام نیروهای سیاسی به حال خود رها شده‌اند و تا جایی که می‌توانند واکنش نشان می‌دهند. البته، آنها ذاتاً اوباشی نیستند که اردوگاه مردم را تقسیم کنند، و یک فرآیند کامل سیاسی‌سازی وجود دارد که ناقص است.
اما یک خط قرمز وجود دارد که در مورد حمایت خودپسندانه نباید از آن عبور کرد. ما نمی‌توانیم اجازه دهیم این تصور ایجاد شود که این یک قیام « انقلابی » با هدف « بازپس‌گیری ثروت »ی است که از دستشان گریخته است. اگر اجازه دهیم چنین نگرش‌هایی شکل بگیرد، در آینده با پرداخت بهایی بسیار سنگین مواجه خواهیم شد، و این احتمال وجود دارد که این بخش‌های رهاشده و غیرسیاسی‌شده توسط نیروهای خودخواه دستکاری شوند.

وظایف ما امروز چیست؟

ما در دورانی زندگی می‌کنیم که انقلابی نیست، در آن نیروهای کمونیست بسیار ضعیف، سردرگم و پراکنده هستند (از جمله خودمان). با این حال، شورش عمیق و انفجاری است.

وظیفه اصلی ما فراخواندن به شورش و قیام نیست، هرچند که باید با تمام توان در آنها شرکت کنیم. این همان موضعی است که مارکس در آن زمان در مورد کمون پاریس اتخاذ کرد، که به نظر او وقوع آن پیش از موعد بود.
وظیفه اصلی، ساختن حزب و فراخوان برای سیاسی‌سازی و سازمان‌دهی، به‌ویژه برای طبقه کارگر است که علی‌رغم بسیج واقعی مصمم‌ترین سندیکالیست‌ها، همچنان در خارج از جنبش باقی مانده است. این چیزی است که ما بالاتر از هر چیز دیگری تمام انرژی خود را صرف آن می‌کنیم. بدون یک حزب کارگری، بدون یک پیشاهنگ، قیام و خشم مردم تنها به سرکوب یا بن‌بست اصلاح‌طلبانه خواهد انجامید.
بیایید فراموش نکنیم که یک شورش یا قیام می‌تواند موفق باشد و یک رژیم یا دولت را سرنگون کند، همانند پرتغال در ۱۹۷۴، تونس و مصر در ۲۰۱۱، سودان در ۲۰۱۹ و نپال در ۲۰۲۵. ما به یک حزب پیشاهنگ نیاز داریم تا قیام‌های آتی را سازمان دهد و به عنوان ستاد فرماندهی آنها عمل کند تا بتوانند فراتر از به دست گرفتن قدرت دوام بیاورند، درست همان‌طور که انقلاب بلشویکی در سال ۱۹۱۷ چنین کرد.

ما از جوانان انقلابی طبقه کارگر شورشی می‌خواهیم که رهبری را به جوانان خرده‌بورژوا یا هیچ یک از جریان‌های اصلاح‌طلب واگذار نکنند.
ما از فعالان صادق و مبارز جنبش سندیکایی می‌خواهیم که تلاش‌های خود را برای ترسیم مسیری، در صورت لزوم خارج از سازوکارهای اصلاح‌طلبانه، هماهنگ کنند. برای آنکه مبارزه ایدئولوژیک را در محیط‌های کار و سندیکاها علیه تعصبات نژادپرستانه، صلح‌طلبانه و قانون‌گرایانه‌ای که مانع شکل‌گیری وحدت طبقاتی می‌شوند، به پیش ببرند.
ما خواستار پیوستن و سازمان‌دهی جنبش ضد فاشیستی هستیم که در حال شکل‌گیری است، بر اساس یک پایه طبقاتی واقعی، تا از ادامه مسیر اصلاح‌طلبی نهادی که در اورلئان مشاهده شد، اجتناب شود.
ما خواستار دفاع از همه متهمان، بدون هیچ‌گونه تبعیض هستیم؛ آنها بخشی از این جنبش جاری هستند.
ما خواستار هدایت خشم و خشونت هستیم، در حالی که از هرگونه غارت بی‌نظم که هدفی جز برآورده کردن یک نیاز فوری ندارد، پرهیز می‌کنیم.

ما بر فوریت وضعیت تأکید می‌کنیم. بسیار محتمل است که با انتخاب یک رهبر فاشیست‌گرا در انتخابات ریاست‌جمهوری پیش‌رو، در همه جبهه‌ها شاهد تشدید سرکوب و واکنش‌های ارتجاعی باشیم.
ما به تمام فعالان سابق که مایل به بازگشت به میدان هستند، به تمام فعالان حلقه‌های سیاسی پراکنده، به تمام سندیکالیست‌ها و فعالان منزوی که می‌دانند جز راه سیاسی، هیچ راه دیگری وجود ندارد، فراخوان می‌دهیم : همان‌طور که می‌دانید، LFI نه راهی به جلو است و نه سپری در برابر فاشیسم. بنابراین، زمان آن است که به فردگرایی اعتراضات پراکنده پایان دهیم؛ زمان آن است که ساختن یک حزب واقعاً کمونیست و انقلابی را که ریشه در قلب طبقه کارگر دارد، از سر بگیریم.
ما بر بخش‌های مبارزترین و آگاه‌ترین طبقاتی از مردم و طبقه کارگر حساب می‌کنیم : فعالان سندیکایی آگاه طبقاتی، فعالان محیط زیست رادیکال، فعالان ضد نژادپرستی و فمینیست رادیکال، و جوانان شورشی محله‌ها، تا در تشکیل این حزب کمونیست به ما بپیوندند.

Nach dem 17. Oktober : Welche politischen Perspektiven ergeben sich aus den Aufständen und Unruhen ?

OCML-VP — 2026-10-27T16:29:51Z

Die Wut des Volkes

Die Jugend hat das reaktionäre Frankreich in Brand gesetzt, um eine Gesellschaft zurückzuweisen, die sie nicht länger erträgt.
● Eine Gesellschaft, in der Krieg und Militarisierung Vorrang haben, in der Truppen nach Saudi-Arabien entsandt werden, während für Bildung und ebenso für Gesundheit kein Geld mehr da ist. Alles wird für Aufrüstung ausgegeben, nichts für die Jugend !
● Eine rassistische Gesellschaft, in der Jugendliche aus den Vorstädten nur als Wilde, Barbaren und „Randalierer“ angesehen werden, die man mit unbegrenzter Gewalt bändigen müsse. Gleichzeitig versucht man, sie mit dem Gedenkprojekt zum 11. November für sich einzuspannen. Angeblich : „Ehre unseren Toten !” Ja, den Kanonenfutter-Soldaten vergangener und zukünftiger imperialistischer Konflikte !
● Eine Klassengesellschaft, in der Jahr für Jahr ausgesiebt wird, wer zu den glücklichen Auserwählten gehören darf, die Erfolg haben werden. Die anderen überlässt man ihrem Schicksal als Arbeitslose und Proletarier. Abschaffung von Parcoursup und Mon Master, den Instrumenten dieser Klassenselektion !
● Eine Gesellschaft, in der Gewalt überall herrscht, insbesondere im Bildungswesen : gegen Jugendliche, die den Mund halten und sich gefälligst fügen sollen, während ihr Ausschluss bereits vorprogrammiert ist. Doch auch in der gesamten Gesellschaft : Arbeitslosigkeit, Unsicherheit, belastende Arbeitsbedingungen und Flexibilisierung. Die Proletarier sind das Kanonenfutter des globalisierten Wirtschaftskrieges. Es reicht !
● Eine Gesellschaft, in der der Staat glaubt, sich bei der Unterdrückung der Jugend alles erlauben zu können : systematische Misshandlungen während des Polizeigewahrsams, Schüsse mit Gummigeschosswerfern (LBD), grundloses Tränengas. Die Bullen sind außer Rand und Band, besonders in den Vorstädten. In Aubervilliers wurde sogar eine Kindertagesstätte mit Tränengas eingenebelt !
Die Jugendlichen haben recht ! Sie durchbrechen das Schweigen auf den Straßen und entfachen die Flamme der Rebellion ! Wir müssen ihrem Beispiel folgen und den Kampf fortsetzen ! AUS EINEM FUNKEN KANN EIN STEPPENBRAND ENTSTEHEN, wie Mao Zedong sagte !

Sie haben es geschafft, die Passivität und Ohnmacht zu durchbrechen, die die Arbeiterklasse und die Bevölkerungsschichten am unteren Ende der Gesellschaft erdrückten.
Angesichts der Wirtschaftskrise, des Elends, der Arbeitslosigkeit und der Unsicherheit ; angesichts der Haushalts- und Schuldenkrise, während die Bourgeoisie Milliarden an Gewinnen einstreicht ; angesichts der ökologischen Krise, die allen gleichgültig zu sein scheint – Hitzewellen, chemische Giftstoffe, Agrarindustrie, Verschmutzung von Gewässern und Böden – ; angesichts des fortschreitenden Verfalls von Bildung und Gesundheitsversorgung sowie der entfesselten Polizeigewalt hat die Anhäufung der Katastrophen hervorgebracht, was hervorgebracht werden musste : die REVOLTE und die WUT DES VOLKES, mit jener legitimen Gewalt, auf die mit einer unerträglichen staatlichen Gewalt und Arroganz geantwortet wird.
WIR HABEN DAS RECHT, AUFZUSTEHEN ! Wir würdigen den Mut, die Entschlossenheit und die bemerkenswerte Solidarität der Demonstrierenden aus allen gesellschaftlichen Bereichen, die gekommen sind, um sich der Regierung und den verheerenden Folgen ihrer Ausbeutungspolitik entgegenzustellen.
Nein, was wir gesehen haben, waren keine „Horden von Abschaum aus den Vorstädten, die zum Plündern und zur persönlichen Bereicherung gekommen sind“, wie es die Rechte und die extreme Rechte gerne verbreiten und wie es manche Teile des verängstigten Kleinbürgertums übernehmen !
Was wir gesehen haben, war die Wut der Bevölkerungsschichten, die das harte Leben und dieses System nicht länger ertragen können. Sogar bürgerliche Gymnasiasten, die eigentlich nicht unmittelbar betroffen sind, haben sich solidarisch gezeigt und sind gekommen, um die Jugendlichen aus den Vorstädten zu unterstützen !

Die Mobilisierung hat alle Erwartungen übertroffen

Wir hatten ursprünglich mit 200.000 Menschen auf den Straßen gerechnet. Tatsächlich waren es 800.000 – und am 24. erneut ! Selbst das Innenministerium musste seine Zahlen im Laufe des Tages nach oben korrigieren und einräumen, dass es völlig überrumpelt worden war.
● Wir hatten mit einer starken Mobilisierung der Gymnasiasten und Gymnasiastinnen gerechnet – und sie fand statt. Bemerkenswert ist im Vergleich zu früheren Bewegungen, dass sich auch die beruflichen Gymnasien an den Aktionen beteiligten.
● Doch die Jugendlichen zogen auch die Studierenden mit sich, sodass die meisten Universitäten und Hochschulen von der Bewegung erfasst wurden.
● Sie holten die entschlossensten Gelbwesten wieder aus der Deckung hervor, jene, die den 2018 begonnenen Kampf niemals aufgegeben hatten und von Elend und steigenden Lebenshaltungskosten angetrieben wurden. Ob mehr oder weniger friedlich, mehr oder weniger radikal : Es sind verarmte Proletarier, die die Bewegung sofort „verstanden“ haben und keine Angst vor Konfrontationen haben. Sie wurden von der Welle „Gelbwesten und Jugendliche – gemeinsam !“ mitgerissen.
● Sie zogen auch die Gewerkschaftsaktivisten auf ihre Seite. Das ist eine große Neuerung gegenüber früheren Bewegungen, in denen sich die Gewerkschaften nicht eindeutig positioniert hatten. Diesmal sahen wir eine echte Mobilisierung kämpferischer Aktivisten insbesondere der Gewerkschaften CGT und SUD, die gekommen waren, um die Jugendlichen vor Polizeigewalt zu schützen.
Die organisierte Arbeiterklasse als Ganzes ist bislang nicht mobilisiert. Sie wartet ab, ist durch die Gewalt eingeschüchtert und bleibt noch passiv. Man wird sehen, was die Zukunft bringt, wenn nach den Schulferien ab dem 5. November zu Streiks aufgerufen wird. Die Sparmaßnahmen und die zunehmende Armut könnten, angesichts der schamlos angehäuften Milliarden der großen kapitalistischen und imperialistischen Bourgeoisie, das Feuer weiter anfachen, das die Gymnasiasten auf der Ebene entzündet haben.
● Sie konnten auch die jungen Menschen aus den Vorstädten mit sich ziehen : Ausgeschlossene, Zurückgewiesene, die in heruntergekommenen Schulen landen und täglich von einer rassistischen und gewalttätigen Polizei unterdrückt werden. Sie sind in einer Gesellschaft aufgewachsen, in der die Bourgeoisie den Reichtum plündert. Was sollte es da überraschen, dass sie gekommen sind, um sich Auseinandersetzungen zu liefern und zu kämpfen – zumal sie daran gewöhnt sind, auf Polizeigewalt zu reagieren ? Die sozialen Netzwerke spielen gestern wie heute eine wichtige Rolle bei der Mobilisierung. Ihr Einfluss ist zweifellos widersprüchlich, aber real.
● Sie gewannen breite Sympathie in den unteren Bevölkerungsschichten, trotz der beschämenden Medienpropaganda über Plünderungen, mit der Angst verbreitet und die Bewegung erstickt werden sollte. Die Solidarität war groß : Eltern demonstrierten mit ihren Kindern, Jugendliche schützten ältere Menschen bei Demonstrationen, Lehrkräfte und Gewerkschafter versuchten, die Polizeigewalt einzudämmen.
● Die neuen Mobilisierungen am 24. zeigten, dass die Bewegung nicht nachlässt – trotz der Schulferien, trotz des miserablen Wetters und trotz der brutalen Repression.

Die Reformisten versuchen zwar alles, um die Bewegung auf Geldfragen zurückzuführen – Löhne, Mittel für die Schulen – und auf eine bessere Verteilung des Reichtums. Diese Forderungen sind durchaus berechtigt, stellen den Kapitalismus aber nicht infrage. Doch diese beispiellose Mobilisierung ist die Wut eines Volkes, das dieses System nicht mehr erträgt : seine Empörung und seine legitime Gewalt. Das ist unser Lager, das ist unser Kampf. Wir beteiligen uns daran.

Darüber hinaus fand die erste Blockade, 8.000 Kilometer von der Pariser Region entfernt, bereits Ende August am Lycée von Acoua auf Mayotte statt. Seitdem hat sich die Revolte auf Französisch-Guayana, Réunion, Martinique und insbesondere auf Guadeloupe ausgeweitet, wo sie sich gegen die hohen Lebenshaltungskosten richtet. Hinzu kommt dort die für diese Gebiete typische antikoloniale Dimension.

In ganz Europa und auf der ganzen Welt

Die Regierung und die Medien versuchen, uns eine Revolte des Abschaums zu verkaufen, die brutal niedergeschlagen werden müsse, während man den netten, manipulierten Gymnasiasten ein paar Brosamen hinwirft.
Doch die Revolte bricht überall aus ! In Spanien treibt die Wohnungskrise und der Anstieg der Mieten die unteren Bevölkerungsschichten auf die Straße. Heute schließen sich ihnen Jugendliche an, die dem französischen Beispiel folgen. In Deutschland mobilisiert sich die Jugend gegen die Militarisierung und die Wiedereinführung des Wehrdienstes. In Albanien und Serbien richtet sich der Kampf gegen die Korruption. In Italien nehmen die Jugendunruhen eine ähnliche Entwicklung wie in Frankreich. In Belgien, Portugal und Griechenland breitet sich die Mobilisierung aus.
In Chile und Lateinamerika, in Bangladesch, in der Türkei und überall auf der Welt wird die Revolte der französischen Jugend mit Begeisterung beobachtet – als Symbol für eine neue Auflehnung der Generation Z gegen das System und die imperialistische Ordnung.

Wer will uns einreden, dass der 17. Oktober lediglich ein kleines Stimmungsproblem war, das auf Fehler der Regierungsführung zurückzuführen ist ? Dass es sich bloß um eine Frage der Verteilung des Reichtums handelt ?
Die Ausbreitung der Revolte ist der Beweis für den allgemeinen Charakter der Krise des Kapitalismus und für die Versuche sämtlicher Bourgeoisien, die Kosten dieser Krise auf die Arbeiterklasse und das Volk abzuwälzen, während sie sich auf jede erdenkliche Weise selbst bereichern.
Gleichzeitig erleben wir die Verwüstungen des globalisierten Wirtschaftskrieges und die Fäulnis des Kapitalismus, der sich in seiner Niedergangsphase angesichts imperialistischer Konkurrenten auf schamlose Weise bereichert.

Das Scheitern einer machtlosen Bourgeoisie

Die Regierung ist in die Enge getrieben. Auch sie steckt in den Widersprüchen einer Wirtschafts-, Finanz- und Haushaltskrise. Sie hat keine unmittelbaren Lösungen mehr und versucht nur noch, durch möglichst harte Repression zu überleben, um anschließend ein ganzes Paket volksfeindlicher Maßnahmen durchzusetzen.
Zugleich verbreitet sie über die von ihr kontrollierten Medien Angst. Damit will sie bestimmte Teile des Kleinbürgertums radikalisieren : sowohl das traditionelle Kleinbürgertum – Händler und Freiberufler – als auch das abhängig beschäftigte Kleinbürgertum, etwa Führungskräfte. Nach den Plünderungen werden diese Gruppen gezielt umworben und in ihrer Haltung bestärkt. So entsteht das Bild von den „Horden des Abschaums aus den Vorstädten, die zum Plündern kommen“.
Befinden wir uns deshalb bereits in einer revolutionären Situation, wie manche zu glauben scheinen ? Nein. Der Repressionsapparat – Armee und Polizei –, der in weiten Teilen vom Faschismus beeinflusst ist, steht weiterhin fest. Auch die Bourgeoisie hat noch mehrere Trümpfe in der Hand.
An erster Stelle steht das Szenario einer Machtübernahme des Rassemblement National (RN), das leider am wahrscheinlichsten ist : ein autoritäres, militarisiertes Regime, das zwar noch nicht vollständig faschistisch wäre, aber wesentlich härter als das gegenwärtige System. Der Neologismus „Demokratur“ scheint dafür durchaus passend. Ein solches Regime würde von der großen imperialistischen Bourgeoisie unterstützt, insbesondere von Bolloré und Stérin. Zweifellos würden sich ihnen auch die großen Unternehmer des französischen Arbeitgeberverbandes MEDEF anschließen, die erleichtert wären, endlich wieder sozialen Frieden zu haben. Schon jetzt lässt die Regierung in Lyon während einer Ausgangssperre eine faschistische Miliz demonstrieren. Andere Neonazis greifen in Nizza, Montpellier, Clermont-Ferrand und anderswo Demonstrierende an, ohne dass die Polizei eingreift …
Paradoxerweise stellt auch die mögliche Machtübernahme durch Jean-Luc Mélenchon – sollte dieses Szenario Wirklichkeit werden – eine reformistische Option zur Rettung des Systems dar, obwohl die Regierung vor allem die vermeintliche Gefahr der „ultra-linken“ Kräfte und von La France insoumise (LFI) ins Visier nimmt.
Eine solche Option wäre konterrevolutionär und würde die Volksmassen in eine Sackgasse führen. Sie wären nicht in der Lage, den krisengeschüttelten, verrottenden Kapitalismus zu reformieren.
Wie viele bereits angemerkt haben, kann man nicht gleichzeitig ein revolutionäres Image beanspruchen und sich als guter zukünftiger Verwalter eines Kapitalismus mit menschlichem Antlitz präsentieren. Das unvermeidliche spätere Scheitern einer solchen reformistischen Option würde ebenso unvermeidlich zur Rückkehr der härtesten Fraktionen der Bourgeoisie an die Regierung führen – wie im Fall von Syriza in Griechenland.
Die anderen politischen Varianten – Les Républicains (LR), Sozialistische Partei (PS), Kommunistische Partei (PC), Renaissance, Grüne und so weiter – spielen derzeit nur eine nebensächliche Rolle.

Schließlich sind sämtliche Reaktionen von den Wahlperspektiven für 2027 geprägt, bei denen jede politische Fraktion ihre eigenen Interessen verfolgt – in einer wirtschaftlich, sozial und politisch zerrütteten Lage.
Es besteht eine große Gefahr, dass wir erneut eine Konfrontation zwischen einem Lager der Ordnung und einem Lager des Chaos erleben werden. Die Älteren haben die Wahlen vom Juni 1968 nicht vergessen. Sie fanden unmittelbar nach dem großen Generalstreik statt und brachten eine Nationalversammlung hervor, die einheitlich von der himmelblauen Farbe der reaktionärsten Rechten geprägt war …

Die staatliche Repression

Der Bourgeoisie bleibt also keine andere Wahl, als auf härteste Repression zurückzugreifen. Sie nimmt unterschiedliche Formen an :
● Provokationen bei Demonstrationen : Sogenannte Randalierer, die in Wirklichkeit Polizisten sind, heizen die Revolte an, werden dabei gefilmt und ziehen sich anschließend wieder in die Reihen der Ordnungskräfte zurück. Es soll Chaos geschaffen werden, um den Einsatz sämtlicher Mittel zur Wiederherstellung der Ordnung zu rechtfertigen.
● Extrem gewaltsame Repression : gezielte Schüsse mit Gummigeschosswerfern oder Blendgranaten, abgerissene Hände, zerstörte Augen, Schädel-Hirn-Traumata. Offenbar gab es sogar einen Todesfall, der durch die hohe Konzentration von Tränengas verursacht wurde. Ziel ist es, Angst zu verbreiten und ganz konkret mit dauerhaften Behinderungen sowie psychischem Stress zu drohen, um radikale Mobilisierungen zu beenden.
● Folter auf Polizeiwachen und in Gewahrsamsstellen : eine beispiellose Zahl von Festnahmen und Ingewahrsamnahmen, Ohrfeigen und Faustschläge, sexuelle Übergriffe, Rassismus, systematische Gewalt, Beleidigungen und Schikanen sowie menschenunwürdige Haftbedingungen in den Gewahrsamsstellen – so sehr, dass selbst Richter ihre Besorgnis zum Ausdruck bringen müssen. Das Ziel ist, eine politisierte Generation von Gymnasiasten zu brechen, die sich nicht einfach alles gefallen lässt.
● Beschleunigte Gerichtsverfahren und Massenaburteilungen : Die Forderungen der Staatsanwaltschaft sind mitunter so beschämend, dass selbst die Richter sie abmildern müssen. Merkt euch das : Es scheint besser zu sein, seine Frau und seine Kinder zu schlagen oder Millionen zu unterschlagen, als einen Ladendiebstahl zu begehen. Das ist die Lehre, die uns die heutige Justiz immer wieder erteilt. Man fühlt sich an Victor Hugo und La Fontaine erinnert : „Je nachdem, ob ihr mächtig oder elend seid …“
Wir müssen ausnahmslos alle Angeklagten verteidigen. Wir müssen uns weigern, „die Spreu vom Weizen zu trennen“, und an der Seite aller Opfer der staatlichen Repression stehen !
● Die festgenommenen Jugendlichen aus den Vorstädten werden immer jünger : 13, 14 Jahre alt … In den ärmeren Vorstadtvierteln wird ihnen der Status als Kinder oder Jugendliche nicht zugestanden. Sie gelten sofort als „Abschaum“, und die Polizei kann sich nach Belieben an ihnen austoben.
● Demonstrationsverbote in sämtlichen Großstädten, die Blockade von Bussen mit Menschen ohne Aufenthaltsstatus in Orléans, Behinderungen aller Art, Ausgangssperren und Versuche, die Stadtpolizei einzusetzen – kommt als Nächstes die Armee ?
Die Regierung tut alles, um die Bewegung zu zerschlagen, sie zu spalten, zu kriminalisieren und ohne jede Grenze zu unterdrücken. Das ist so ungeheuerlich, dass selbst einige Demokraten darüber besorgt sind.
Dennoch gibt es nur wenige, die auf den von den Demonstrierenden getragenen Ruf „So kann es nicht weitergehen !“ (“Ça peut plus durer ! ”) zurückkommen. Die Reformisten ziehen es vor, sich wieder auf unmittelbare wirtschaftliche Forderungen zu konzentrieren…

Was ist von den Plünderungen zu halten ?

Wir werden diese heikle Frage nicht umgehen, die in sämtlichen Medien Schlagzeilen macht, um die Bewegung zu diskreditieren.
Zunächst müssen wir betonen : Die Plünderungen sind ein SEKUNDÄRER Aspekt der Mobilisierung. Lassen wir uns angesichts sämtlicher Varianten bürgerlicher oder kleinbürgerlicher Politik nicht dazu verleiten, die Seiten zu verwechseln. Der PRIMÄRE Aspekt ist die Wut des Volkes und seine berechtigte Empörung.

Zweitens gehören Zerstörungen und Plünderungen, ob man es nun gutheißt oder nicht, zu jedem aufständischen Aufruhr und jeder Revolte dazu.

Wir haben den Brand des bretonischen Parlaments in Rennes durch Fischer im Jahr 1994 nicht vergessen. Ebenso wenig die zahlreichen reaktionären Gewalttaten von Bauern der FNSEA oder von den Agrarfaschisten der Coordination Rurale.
Marx äußert sich mehrfach zu Aufständen :
„Weit entfernt, den sogenannten Exzessen, den Exempeln der Volksrache an verhaßten Individuen oder öffentlichen Gebäuden, an die sich nur gehässige Erinnerungen knüpfen, entgegenzutreten, muß man diese Exempel nicht nur dulden, sondern ihre Leitung selbst in die Hand nehmen.“
Auszug aus der Ansprache der Zentralbehörde an den Bund der Kommunisten, verfasst von Karl Marx und Friedrich Engels im März 1850.
„Die Bourgeoisie der ganzen Welt, die dem Massenmord nach einer Schlacht wohlgefällig zusieht, wird von Entsetzen geschüttelt, wenn Ziegel und Mörtel geschändet werden !“
Marx, Der Bürgerkrieg in Frankreich, 1871.

Marx spricht von öffentlichen Symbolen oder verhassten Persönlichkeiten. Ob also das Rathaus von Limoges niedergebrannt oder die Eingangshalle des Rathauses von Marseille verwüstet wurde, ist für uns von geringer Bedeutung.
Wir stellen jedoch fest, dass Angriffe auf Symbole der staatlichen Macht – Polizeiwachen, Gerichte, Präfekturen und Rathäuser – äußerst selten sind. Diese Gebäude waren gut geschützt. Das politische Bewusstsein der Demonstrierenden hat diesen Punkt noch nicht erreicht.
Ebenso können wir Angriffe auf Luxusgeschäfte, Apple Stores, Telekommunikationsgeschäfte, Sportgeschäfte, Optiker und ähnliche Läden nachvollziehen. Sie sind Symbole einer Konsumgesellschaft, von der die unteren Bevölkerungsschichten ausgeschlossen sind.
Solche Geschäfte anzugreifen, ist zweifellos Ausdruck einer Entfremdung, aber zugleich auch eine Reaktion auf einen unerträglichen gesellschaftlichen Ausschluss. Das ist zunächst einmal so.
Mitunter haben wir auch gesehen, wie Plünderer die Beute unmittelbar untereinander verteilten, insbesondere Lebensmittel und andere Dinge des täglichen Bedarfs. Bis zu einem gewissen Grad lässt sich die Logik eines „Robin Hood“ nachvollziehen.
Doch wir können nicht einfach hinnehmen, dass Plünderungen zum Selbstzweck werden. Genau das verbreitete sich bereits vor dem 17. Oktober über die sozialen Netzwerke und führte sogar zu körperlichen Angriffen auf Ladenbesitzer und Kunden kleiner Geschäfte.
Das ist eine neue Entwicklung bei Demonstrationen. Allerdings hatte es bereits 2006 während der Jugendproteste gegen den CPE, den französischen Arbeitsvertrag für Berufseinsteiger, Wellen von Handydiebstählen gegeben, bei denen Menschen ihre Geräte entrissen wurden.
Natürlich haben die Jugendlichen, wie die Zeitung Politis schreibt, in einer Welt gelebt, die „einer riesigen Plünderung der Schwachen durch die Starken gleicht“. Die größten Plünderer sind diejenigen, die Gesundheit, Bildung, Arbeitsplätze und Wohnraum angreifen.
Natürlich werden die Jugendlichen von sämtlichen politischen Kräften sich selbst überlassen und reagieren so, wie sie es eben können. Natürlich sind sie nicht von Natur aus Kriminelle, die das Lager des Volkes spalten. Vielmehr fehlt es an politischer Aufklärungsarbeit und Organisierung.
Doch bei unserer wohlwollenden Unterstützung gibt es eine rote Linie, die nicht überschritten werden darf.
Wir dürfen nicht den Eindruck erwecken, es handle sich um eine „revolutionäre“ Revolte, durch die sich die Jugendlichen den ihnen vorenthaltenen Reichtum zurückholen würden.
Wenn wir zulassen, dass sich solche Verhaltensweisen ausbreiten, könnte uns das in Zukunft teuer zu stehen kommen. Denn diese verlassenen und politisch unorganisierten Bevölkerungsgruppen könnten von interessierten Kräften instrumentalisiert werden.

Welche Aufgaben stellen sich heute ?

Wir befinden uns nicht in einer revolutionären Zeit. Die kommunistischen Kräfte sind sehr schwach, zerstritten und verstreut – uns selbst eingeschlossen. Gleichzeitig ist die Revolte tief verwurzelt und explosiv.

Unsere primäre Aufgabe besteht nicht darin, zu Aufständen und Erhebungen aufzurufen, auch wenn wir uns mit all unseren Mitteln daran beteiligen müssen.
Das entspricht der Haltung, die Marx seinerzeit gegenüber der Pariser Kommune einnahm, deren Ausbruch er für verfrüht hielt.
Die Hauptaufgabe besteht darin, die Partei aufzubauen, zur Politisierung und Organisierung aufzurufen und dabei an erster Stelle die Arbeiterklasse zu mobilisieren, die sich trotz der tatsächlichen Beteiligung der entschlossensten Gewerkschaftsaktivisten noch außerhalb der Bewegung befindet.Darauf konzentrieren wir in erster Linie unsere Kräfte.
Ohne eine Arbeiterpartei, ohne eine Avantgarde wird die Revolte, die Wut des Volkes, lediglich in Repression oder in einer reformistischen Sackgasse enden.
Vergessen wir nicht : Eine Revolte oder ein Aufstand kann erfolgreich sein und ein Regime oder eine Regierung stürzen, wie in Portugal 1974, in Tunesien und Ägypten 2011, im Sudan 2019 oder in Nepal 2025.
Es braucht jedoch eine Avantgardepartei, um die kommenden Aufstände zu organisieren und als deren Hauptquartier zu fungieren, damit sie über die bloße Machtergreifung hinaus Bestand haben können – so wie es bei der bolschewistischen Revolution von 1917 der Fall war.

Wir rufen die revolutionäre Jugend und die aufständische proletarische Jugend dazu auf, sich mit der Arbeiterklasse zu verbünden, aktiv zu werden, damit die Führung nicht der kleinbürgerlichen Jugend oder den verschiedenen reformistischen Strömungen überlassen wird.
Wir rufen die aufrichtigen und kämpferischen Aktivisten der Gewerkschaftsbewegung dazu auf, sich zu koordinieren und eine gemeinsame Perspektive zu entwickeln – nötigenfalls außerhalb der reformistischen Gewerkschaftsführungen.
Sie sollen in Betrieben und Gewerkschaften den politischen Richtungskampf gegen rassistische, pazifistische und legalistische Vorurteile führen, die den Aufbau einer Klasseneinheit behindern.
Wir rufen dazu auf, sich der entstehenden antifaschistischen Bewegung anzuschließen und sie auf einer echten Klassenbasis zu organisieren, damit sie nicht den Weg des institutionellen Reformismus einschlägt, wie er in Orléans verfolgt wird.
Wir rufen zur Verteidigung sämtlicher Beschuldigter ohne jede Diskriminierung auf. Sie sind Teil der gegenwärtigen Bewegung.
Wir rufen dazu auf, die Wut und Gewalt in geordnete Bahnen zu lenken und dabei planlose Plünderungen zu vermeiden, deren einziges Ziel die unmittelbare Befriedigung eines Bedürfnisses ist.

Wir beharren auf die Dringlichkeit der Lage. Es ist mehr als wahrscheinlich, dass die Repression und die Reaktion auf allen Ebenen zunehmen werden – insbesondere, wenn bei den kommenden Präsidentschaftswahlen eine faschistisch orientierte Kandidatin gewählt wird.
Wir wenden uns an alle ehemaligen Aktivisten, die ihre Arbeit wieder aufnehmen wollen, an die Mitglieder verstreuter politischer Zirkel, an Gewerkschafter und isolierte Aktivisten, die verstanden haben, dass es keinen anderen Ausweg als einen politischen gibt.Ihr wisst es selbst : La France insoumise (LFI) bietet weder eine Perspektive noch einen Schutzschild gegen den Faschismus.Deshalb ist es an der Zeit, dem Individualismus einer zersplitterten Protestbewegung ein Ende zu setzen. Es ist an der Zeit, den Aufbau einer wirklich kommunistischen und revolutionären Partei wieder aufzunehmen, die sich auf das Herzstück der Arbeiterklasse stützt.
Wir zählen auf die kämpferischsten und politisch bewusstesten Teile des Volkes und des Proletariats : auf klassenkämpferische Gewerkschafter, radikale Umweltschützer, Aktivisten des Antirassismus und des radikalen Feminismus sowie auf die rebellische Jugend der Vorstädte, auf das sie gemeinsam mit uns diese Kommunistische Partei aufbauen.

Tras el 17 de octubre : ¿qué perspectivas políticas tienen la revuelta y los disturbios ?

OCML-VP — 2026-10-27T12:44:00Z

La rabia del pueblo

La juventud ha incendiado la Francia reaccionaria para rechazar una sociedad que ya no soporta.
• Una sociedad en la que la prioridad es la guerra y la militarización, en la que se envían tropas a Arabia Saudí, en la que ya no queda ni un céntimo para la educación, ni tampoco para la sanidad, por cierto. ¡Todo para el armamento, nada para los jóvenes !
• Una sociedad racista en la que a los jóvenes de los barrios periféricos solo se les ve como salvajes, bárbaros y « alborotadores » a los que hay que someter con una fuerza sin límites. Y, por otro lado, se intenta reclutarlos con el proyecto de conmemoración del 11 de noviembre… ¡« Honor a nuestros muertos », supuestamente ! ¡Sí, carne de cañón para los conflictos imperialistas, pasados y futuros !
• Una sociedad de clases en la que, año tras año, se selecciona a quienes formarán parte de los afortunados elegidos que triunfarán, mientras que los demás quedan abandonados a su suerte de desempleados y proletarios. ¡Abolición de ParcoursSup y MonMaster, instrumentos de esta selección de clases !
• Una sociedad en la que la violencia está por todas partes, en particular en la educación, contra los jóvenes que deben callarse y seguir el camino marcado, contra la exclusión programada. Pero también en toda la sociedad : desempleo, precariedad, dureza del trabajo, flexibilidad… Los proletarios son la carne de cañón de la guerra económica globalizada. ¡Ya basta !
• Una sociedad en la que el Estado se cree con todo el derecho a reprimir a los jóvenes de la forma más bárbara : palizas sistemáticas durante las detenciones, disparos con balas de goma, uso de gases lacrimógenos sin motivo alguno… La policía está desatada, sobre todo en los suburbios. ¡En Aubervilliers, han lanzado gases lacrimógenos contra una guardería !
¡Los jóvenes tienen razón ! ¡Rompen el silencio de la calle y encienden la llama de la rebelión ! ¡Debemos seguir sus pasos y continuar la lucha ! ¡UNA SOLA CHISPA PUEDE INCENDIAR TODA LA PRADERA, como decía Mao Zedong !

Lograron romper con la pasividad y la impotencia que oprimían a la clase obrera y a los sectores populares.
Ante la crisis económica, la miseria, el desempleo, la precariedad ; ante la crisis presupuestaria y de la deuda, frente a los miles de millones en ganancias que se embolsan los burgueses ; ante la crisis ecológica de la que nadie se preocupa —olas de calor, sustancias químicas tóxicas, agroindustria, contaminación de aguas y suelos, ante el deterioro constante de la educación y la salud, ante la violencia policial desatada, la acumulación de catástrofes ha producido lo que tenía que suceder : la REVUELTA y la RABIA DEL PUEBLO, con la violencia legítima que merece una violencia y una arrogancia del Estado insoportables.
¡TENEMOS RAZÓN DE REBELARNOS ! Aplaudimos el valor, la determinación y la notable solidaridad de los manifestantes que han acudido de todos los rincones para enfrentarse al gobierno y a los efectos calamitosos de su política de explotación.
¡No, lo que vimos no fueron « hordas de chusma venidas de los suburbios para saquear y aprovecharse », como se complacen en difundir la derecha y la extrema derecha, y como repiten ciertos sectores de la pequeña burguesía aterrorizados por el miedo ! Lo que vimos fue la ira de las clases populares que ya no aguantan más la dureza de la vida y del sistema. ¡Incluso la solidaridad de estudiantes de secundaria de clase media, a quienes en realidad no les afecta, que vinieron a apoyar a los suburbios !

La movilización superó todas las expectativas.

Se esperaban 200 000 personas en las calles, pero fueron 800 000, ¡y otra vez el 24 ! Incluso el Ministerio del Interior se vio obligado a revisar al alza todas sus cifras a lo largo del día, reconociendo que se había visto completamente superado.
• Se esperaba una fuerte movilización de los estudiantes de secundaria, y así fue. Un hecho notable en comparación con los movimientos anteriores fue que las escuelas de formación profesional se sumaron a la acción.
• Pero ellos y ellas arrastraron a los estudiantes universitarios, y la mayoría de las universidades y escuelas superiores se vieron afectadas.
• Ellos y ellas sacaron del cajón a los Chalecos Amarillos más decididos, aquellos que nunca abandonaron la lucha iniciada en 2018, motivados por la miseria y el alto costo de vida. Más o menos pacíficos, más o menos radicales, son proletarios empobrecidos que de inmediato « entendieron » el movimiento y no temen el enfrentamiento, ¡y se sumaron a la ola de « Chalecos Amarillos y jóvenes, todos juntos » !
• Ellos y ellas han arrastrado a los sindicalistas a su lado, lo cual es una gran novedad en comparación con los movimientos anteriores, en los que la postura de estos no había sido muy clara. En este caso, se ha visto una verdadera movilización de los militantes combativos de la CGT y SUD, en particular, que acudieron a proteger a los jóvenes contra la violencia policial.
Por el momento, la clase trabajadora organizada en su conjunto no está movilizada, se mantiene a la espera, atemorizada por la violencia y aún pasiva. Veremos de qué estará hecho el futuro, con los llamados a la huelga a partir del 5 de noviembre, después de las vacaciones escolares. Las medidas de austeridad y la miseria creciente, frente a los miles de millones vergonzosos acumulados por la gran burguesía capitalista e imperialista, pueden avivar el fuego de la pradera encendido por los estudiantes de preparatoria.
• Ellos y ellas han organizado a los jóvenes de los suburbios, excluidos, rechazados en escuelas de mala muerte, reprimidos a diario por una policía racista y violenta. Criados en una sociedad donde el saqueo de la riqueza por parte de la burguesía es la norma, ¿qué tiene de sorprendente que hayan salido a enfrentarse y a dar la batalla, sobre todo cuando están bastante acostumbrados a responder a la violencia policial ? Las redes sociales desempeñan, tanto ayer como hoy, un papel importante en la movilización, sin duda contradictorio, pero real.
• Se han ganado una amplia simpatía de las clases populares, a pesar de la vergonzosa propaganda de los medios de comunicación sobre los saqueos, destinada a sembrar el miedo e intentar sofocar el movimiento. La solidaridad ha sido muy fuerte : padres que se manifiestan con sus hijos, jóvenes que protegen a los mayores en las manifestaciones, maestros y sindicalistas que intentan limitar la violencia policial.
• Las nuevas movilizaciones del 24 demostraron que el movimiento no se debilita, a pesar de las vacaciones escolares, a pesar del mal tiempo, a pesar de la feroz represión.

Por más que los reformistas hagan todo lo posible por reducir el movimiento a cuestiones de dinero (salarios, recursos para la escuela) y a una mejor distribución de la riqueza —cuestiones sin duda legítimas, pero sin cuestionar el capitalismo—, esta movilización sin precedentes es la rabia del pueblo que ya no aguanta más este sistema, la ira y la violencia legítima. Este es nuestro bando, esta es nuestra lucha, y participamos en ella.

Además, a 8000 kilómetros de la región de París tuvo lugar el primer bloqueo a finales de agosto, en la escuela secundaria de Acoua, en Mayotte. Desde entonces, la revuelta se ha extendido a la Guayana Francesa, la Reunión y Martinica, y especialmente contra el alto costo de vida en Guadalupe, con la dimensión anticolonial propia de estos territorios.

En toda Europa y en todo el mundo

El gobierno y los medios de comunicación intentan vendernos la idea de que se trata de una revuelta de la chusma que hay que sofocar brutalmente, dándoles unas migajas a los buenos estudiantes de secundaria que han sido manipulados.
¡Pero la revuelta está estallando en todas partes ! En España, la crisis de vivienda y el aumento de los alquileres están sacando a las clases populares a las calles, a las que hoy se suman los jóvenes que siguen el ejemplo francés. En Alemania, es el rechazo a la militarización y al regreso del servicio militar lo que moviliza a la juventud. En Albania y Serbia, es la lucha contra la corrupción. En Italia, los disturbios juveniles toman el mismo rumbo que en Francia. En Bélgica, Portugal y Grecia, la movilización se extiende.
En Chile y América Latina, en Bangladés, en Turquía, en todas partes, la revuelta juvenil en Francia se observa con entusiasmo como símbolo de una nueva manifestación de la Generación Z contra el sistema y el orden imperialista.

¿Quién nos hará creer que el 17 de octubre es un pequeño problema de mal humor relacionado con errores de gestión gubernamental ? ¿Una simple cuestión de distribución de la riqueza ?
La generalización de la revuelta es prueba del carácter generalizado de la crisis del capitalismo y de los intentos de todas las burguesías de hacer que la clase obrera y el pueblo paguen por ella, mientras se atiborran a toda costa.
Al mismo tiempo, somos testigos de los estragos de la guerra económica globalizada y de la pudrición del capitalismo, que se enriquece descaradamente en este período de declive frente a sus competidores imperialistas.

El fracaso de una burguesía impotente

El gobierno está acorralado. Atrapado también en las contradicciones de una crisis económica, financiera y presupuestaria, ya no cuenta con soluciones inmediatas y solo busca sobrevivir mediante la represión más dura para luego imponer todo un paquete de medidas antipopulares. Y al difundir el miedo a través de los medios de comunicación que controla, para impulsar la radicalización de ciertos sectores de la pequeña burguesía, ya sea tradicional (comerciantes, profesionales liberales) o asalariada (ejecutivos), a quienes se les ha halagado tras los saqueos. Esa es la imagen de las « hordas de chusma de los suburbios que vienen a saquear ».
¿Nos encontramos, por ello, en una situación revolucionaria como algunos parecen creer ? No, el aparato represivo —el ejército y la policía, en gran parte cooptados por el fascismo— sigue siendo sólido, y la burguesía aún tiene varias cartas en la manga.
En primer lugar, la hipótesis del RN, que lamentablemente es la más probable : un régimen autoritario y militarizado, no exactamente fascismo, pero mucho más duro que el actual. El neologismo « democratura » parece muy adecuado, con el apoyo de la gran burguesía imperialista —Bolloré, Stérin—, a la que, evidentemente, se sumarán los grandes empresarios del MEDEF, más que aliviados de tener paz social. Ya el gobierno permite que una milicia fascista desfile en Lyon en pleno toque de queda, y que otros neonazis agredan a los manifestantes en Niza, Montpellier, Clermont-Ferrand y otros lugares sin intervenir…
Paradójicamente, aunque el enemigo principal del gobierno es el peligro que representan la supuesta ultrizquierda y la LFI, la hipótesis de JLM (si se concreta) es también una opción reformista para la supervivencia del sistema. Una opción contrarrevolucionaria que llevará a las masas populares a un callejón sin salida, incapaces de reformar el capitalismo que se pudre en una crisis general. Como muchos han señalado, no se puede al mismo tiempo pretender tener una imagen revolucionaria y presentarse como buenos futuros administradores de un capitalismo con rostro humano… El inevitable fracaso posterior de tal opción reformista traerá, de manera igualmente inevitable, el regreso al gobierno de las facciones más duras de la burguesía (véase Syriza en Grecia).
Las demás variantes políticas (LR, PS, PC, Renaissance, Verdes…) son hoy en día anecdóticas.

Por último, todas las reacciones están influidas por las perspectivas electorales de 2027, en las que cada facción juega su carta en un contexto desestructurado, tanto en lo económico como en lo social y lo político.
Existe un alto riesgo de que se repita el enfrentamiento entre el bando del orden y el del caos. Los más veteranos no han olvidado las elecciones de junio de 1968, justo después de la gran huelga general, que llenaron la Asamblea Nacional con la uniformidad del color azul horizonte de la derecha más reaccionaria…

La represión del Estado

Por lo tanto, la burguesía no tiene más remedio que recurrir a la represión más dura. Esta toma diversas formas :
– Las provocaciones en las manifestaciones con falsos alborotadores y policías de verdad, filmados mientras avivan la revuelta antes de refugiarse entre las filas de las fuerzas del orden. Es necesario crear el caos para justificar el mantenimiento del orden por todos los medios.
– La represión ultraviolenta : disparos directos con LBD o granadas aturdidoras, manos arrancadas, ojos sacados, traumatismos craneales. Hasta una muerte aparentemente provocada por la alta concentración de gases lacrimógenos. Se trata de infundir miedo, de utilizar verdaderamente la amenaza de la discapacidad en sentido literal, del estrés, para acabar con las movilizaciones radicales.
– La tortura en las comisarías y los centros de detención, con un número sin precedentes de detenciones preventivas, bofetadas y puñetazos, agresiones sexuales, racismo, violencia sistemática, insultos y acoso, condiciones indescriptibles de retención en los centros de detención, hasta tal punto que los magistrados se ven obligados a manifestar su indignación. El objetivo es quebrantar a una generación de estudiantes de preparatoria politizados que no se dejan intimidar.
– Las comparecencias inmediatas, las sentencias en cadena, las peticiones de pena tan vergonzosas que los jueces se ven obligados a matizarlas. Recuerden bien esto : es mejor golpear a la esposa y a los hijos, desviar millones, que ser autor de un robo en una tienda ; esa es la lección que repite hoy la justicia. Volvemos a Hugo y La Fontaine : « según seas poderoso o miserable… »
¡Hay que defender incondicionalmente a todos los acusados, negarse a “separar el trigo de la paja” y estar del lado de todas las víctimas de la represión gubernamental !
– Los jóvenes de los suburbios que son detenidos son cada vez más jóvenes, de 13, 14 años… En los barrios populares, no se les reconoce la condición de niños o adolescentes ; de inmediato se les tilda de « delincuentes », y la policía se da un festín con ellos.
– ¿Las prohibiciones de manifestarse en todas las grandes ciudades, los autobuses con migrantes indocumentados bloqueados en Orléans, los obstáculos de todo tipo, los toques de queda, los intentos de recurrir a la policía municipal y, pronto, al ejército ?
El gobierno hace todo lo posible por acabar con el movimiento, dividir, criminalizar y reprimir sin límites. Es algo tan grave que incluso algunos demócratas se alarman.
Sin embargo, son pocos los que se suman al grito de « ¡Esto no puede seguir así ! », que enarbolan los manifestantes. Los reformistas prefieren centrarse en las demandas económicas inmediatas…

¿Qué pensar de los saqueos ?

No vamos a pasar por alto esta cuestión delicada que ocupa los titulares de todos los medios de comunicación para desacreditar al movimiento.
En primer lugar, insistamos : se trata de un aspecto SECUNDARIO de la movilización. No nos equivoquemos de bando frente a todas las variantes burguesas o pequeñoburguesas. El aspecto PRINCIPAL es la rabia del pueblo y su ira legítima.

En segundo lugar, lo queramos o no, los destrozos y los saqueos son parte integral de todo levantamiento insurreccional, de todo motín.

No hemos olvidado el incendio del Parlamento de Bretaña en Rennes, perpetrado por los pescadores en 1994. Ni las múltiples exacciones reaccionarias de los campesinos de la FNSEA o de los agrofascistas de la Coordination Rurale.
Marx se refiere en varias ocasiones a los disturbios :
« Lejos de oponerse a los llamados excesos, deben emprenderse actos de odio ejemplar contra edificios individuales o públicos a los cuales acompaña odiosa memoria, sacrificándolos a la venganza popular ; tales actos, no sólo deben ser tolerados, sino que ha de tomarse su dirección. » Extracto del « Mensaje del Comité Central a la Liga de los Comunistas », redactado por Karl Marx y Friedrich Engels en marzo de 1850.
« La burguesía del mundo entero, que mira complacida la matanza en masa después de la lucha, ¡se estremece de horror ante la profanación del ladrillo y la argamasa ! » Marx, La guerra civil en Francia, 1871.

Marx habla de los símbolos públicos o de las figuras odiadas. Por eso, nos da igual si se incendió el ayuntamiento de Limoges o si saquearon el vestíbulo del ayuntamiento de Marsella. Pero notamos que los casos de ataques contra los símbolos del poder del Estado —comisarías, tribunales, prefecturas, ayuntamientos— son más que escasos : estaban bien protegidos. Aún no se ha llegado a ese punto en la conciencia política de los manifestantes.
Del mismo modo, podemos entender los ataques contra las tiendas de lujo, las tiendas de Apple, las de telefonía, las de artículos deportivos, las ópticas y otras. Son el símbolo de una sociedad de consumo de la que están excluidas las clases populares. Atacar estas tiendas es, sin duda, una muestra de alienación, pero también la respuesta a una exclusión insoportable. De acuerdo. A veces también se ha visto a saqueadores redistribuir de inmediato entre quienes los rodeaban el fruto de sus robos, los productos de primera necesidad ; en cierto sentido, se puede entender la lógica de « Robin Hood ».
Pero no podemos pasar por alto los saqueos por el simple hecho de ser saqueos, tal como se difundieron en las redes sociales antes del 17 de octubre, que llegaron incluso a atacar físicamente a los comerciantes o a los clientes de las pequeñas tiendas. Esto es algo nuevo en las manifestaciones, aunque ya se habían visto, durante las protestas de los jóvenes contra el CPE en 2006, oleadas de robos de celulares a mano alzada. Así que, por supuesto, como dice Politis, « los jóvenes viven en un mundo que se asemeja a un gran saqueo de los débiles por parte de los fuertes », donde los mayores destructores son aquellos que atacan la salud, la educación, el empleo y la vivienda. Por supuesto, todas las fuerzas políticas los han abandonado a su suerte y reaccionan como pueden. Por supuesto, no son « intrínsecamente » vándalos que dividen al pueblo, y falta todo un trabajo de politización.
Pero hay una línea roja que no se debe cruzar en el apoyo complaciente. No podemos dar a entender que se trate de una revuelta « revolucionaria » y de « recuperación de las riquezas » que se les escapan. Si dejamos que estas actitudes se desarrollen, corremos el riesgo de pagarlo muy caro en el futuro, con la posible manipulación por parte de fuerzas interesadas de estos sectores abandonados y despolitizados.

¿Cuáles son las tareas para hoy ?

Nos encontramos en un período que no es revolucionario, en el que las fuerzas comunistas son muy débiles, confusas y dispersas (nos incluimos en ellas). Pero en el que la revuelta es profunda y explosiva.

Nuestra tarea principal no es llamar al motín y a la insurrección, aunque debamos participar en ellos con todos nuestros medios. Es la misma actitud que tuvo Marx en su momento frente a la Comuna de París, cuyo estallido consideraba prematuro.
La tarea principal es la construcción del partido, el llamado a la politización y a la organización, sobre todo de la clase obrera, que aún se encuentra al margen del movimiento, a pesar de la movilización real de los sindicalistas más decididos. Es a esto a lo que dedicamos, ante todo, nuestras fuerzas. Sin un partido obrero, sin una vanguardia, el motín, la rabia del pueblo, solo conducirá a la represión o a un callejón sin salida reformista.
No olvidemos que una revuelta, una insurrección, puede salir victoriosa y derrocar un régimen o un gobierno, como ocurrió en Portugal en 1974, en Túnez y Egipto en 2011, en Sudán en 2019 y en Nepal en 2025. Se necesita un partido de vanguardia para organizar las insurrecciones por venir, para ser su cuartel general, de modo que puedan sobrevivir más allá de la toma del poder, como la revolución bolchevique en 1917.

Hacemos un llamado a la juventud revolucionaria y a la juventud proletaria en rebelión para que se alíen con la clase obrera, para no dejar el liderazgo en manos de la juventud pequeñoburguesa ni de ninguna de las corrientes reformistas.
Hacemos un llamado a los militantes honestos y combativos del movimiento sindical para que se coordinen con el fin de trazar una perspectiva, fuera de los aparatos reformistas si es necesario. A llevar a cabo la lucha de línea en las empresas y los sindicatos contra los prejuicios racistas, pacifistas y legalistas que frenan la formación de una unidad de clase.
Hacemos un llamado a sumarse y organizar, sobre una verdadera base de clase, el movimiento antifascista que se está construyendo, para evitar seguir por el camino del reformismo institucional de Orléans.
Hacemos un llamado a la defensa de todos los acusados, sin discriminación alguna ; ellos forman parte del movimiento en curso.
Hacemos un llamado a canalizar la rabia y la violencia, evitando todo saqueo desordenado cuyo único objetivo sea satisfacer una necesidad inmediata.

Insistimos en la urgencia. Es más que probable que nos encaminemos hacia una intensificación de la represión y la reacción en todos los ámbitos, con la elección de una líder de tintes fascistas en las próximas elecciones presidenciales.
Nos dirigimos a todos los antiguos militantes que quieren volver a la acción, a todos los militantes de los círculos políticos dispersos, a todos los sindicalistas y militantes aislados que comprenden que no hay otra salida que la política : como ya saben, la LFI no es ni una perspectiva ni un escudo contra el fascismo. Por eso, es hora de acabar con el individualismo de la protesta dispersa ; es hora de retomar la construcción de un partido verdaderamente comunista y revolucionario, apoyado en el corazón de la clase obrera.
Contamos con los sectores más combativos y conscientes del pueblo y del proletariado : sindicalistas de clase, ecologistas radicales, activistas antirracistas y del feminismo radical, la juventud rebelde de los barrios, para formar con nosotros este Partido Comunista.

After October the 17th : What Political Outcomes Can we Bring to the Revolt and Riots ?

OCML-VP — 2026-10-26T10:12:29Z

The People's Rage

Youth have put fire to reactionary France to reject a society they can no longer tolerate.
• A society where the priority is war and militarization, where troops are sent to Saudi Arabia, where there isn't a penny left for education—or for healthcare, for that matter. Everything for the military, nothing for the youth !
• A racist society where youth from the suburbs is seen only as savages, barbarians, and “rioters” who must be subdued by unlimited force. And on the other hand, they're trying to enrol them with the November 11 commemoration project… “Honor to our dead,” supposedly ! Yes, the cannon fodder of imperialist conflicts, past and future !
• A class-based society where, year after year, they select those who will be among the lucky few destined to succeed, while the rest are abandoned to their fate as the unemployed or workers. Abolish ParcoursSup and MonMaster, the tools of this class selection !
• A society where violence is everywhere—particularly in education, against young people who are told to shut up and toe the line, against systematic exclusion. But also throughout society : unemployment, precariousness, arduousness working conditions, and flexibility—the working class is the cannon fodder of the globalized economic war. Enough is enough !
• A society where the state believes it can do whatever it wants to repress young people in the most barbaric ways—systematic beatings during police custody, LBD shots, unprovoked tear gas attacks—the cops are running amok, especially in the suburbs. In Aubervilliers, a preschool was tear-gassed !!
The youth are right ! They are breaking the silence of the streets and igniting the flame of rebellion ! We must follow in their footsteps and continue the fight ! “A SINGLE SPARK CAN START A PRAIRIE FIRE,” as Mao Zedong said !

They have succeeded in breaking the passivity and powerlessness that were crushing the working class and the social classes.
Faced with the economic crisis, poverty, unemployment, and precarious living conditions ; faced with the budget and debt crises while the bourgeoisie rakes in billions in profits ; faced with the ecological crisis that no one cares about—heat waves, toxic chemicals, agribusiness, water and soil pollution, in the face of the ongoing deterioration of education and healthcare, and in the face of rampant police violence—this accumulation of disasters has produced what was bound to happen : the REVOLT and the RAGE OF THE PEOPLE, with the legitimate violence that such intolerable state violence and arrogance deserve.
WE ARE RIGHT TO REVOLT ! We salute the courage, determination, and remarkable solidarity of the protesters who have come from all walks of life to take on the government and the disastrous effects of its exploitative policies.
No, what we saw were not “hordes of thugs from the suburbs coming to loot and take advantage,” as the right and far right love to claim—a narrative echoed by certain sectors of the petty bourgeoisie, panicked with fear ! What we saw was the anger of the working classes, who are fed up with the harshness of life and the system. Even bourgeois high school students—who weren't really affected—showed solidarity by coming out to support the suburbs !

The mobilization exceeded all expectations.

We expected 200,000 people in the streets ; there were 800,000—and again on the 24th ! Even the Ministry of the Interior was forced to revise all its figures upward as the day went on, acknowledging that he'd been completely overwhelmed.
• We expected a strong turnout from high school students, and it was there. Notably, unlike in previous movements, vocational high schools were actively involved.
• But they also rallied college students, with most universities and colleges seeing participation.
• They brought out the most determined Yellow Vests—those who never gave up the fight that began in 2018, driven by poverty and the high cost of living. Whether more or less peaceful, more or less radical, these are impoverished working people who immediately “understood” the movement, are not afraid of confrontation, and have been swept up in the wave of “Yellow Vests and youth, all together” !
• They rallied union members to their side, which is a major departure from previous movements, where the unions' role had not been very clear. This time, we saw a genuine mobilization of militant CGT and SUD activists, in particular, who came to protect young people from police violence.
For now, the organized working class as a whole remains unmobilized, adopting a wait-and-see attitude, frightened by the violence, and still passive. We'll see what the future holds, with calls for strikes beginning on November 5, after the school break. Austerity measures and growing poverty—set against the shameful billions accumulated by the capitalist and imperialist ruling class—can fan the flames of the uprising ignited by the high school students.
• They rallied the youth from the suburbs—excluded, relegated to substandard high schools, and repressed daily by a racist and violent police force. Raised in a society where the plundering of wealth by the bourgeoisie is the norm, is it any wonder that they came out to fight and confront the authorities, especially since they are quite used to responding to police violence ? Social media has played—and continues to play—an important role in the mobilization, one that is undoubtedly contradictory but nonetheless real.
• They have won widespread sympathy from the working classes, despite the media's shameful propaganda about looting—aimed at spreading fear and trying to quash the movement. Solidarity has been very strong : parents demonstrating with their children, young people protecting the elderly at protests, and teachers and union members trying to limit police violence.
• The new demonstrations on the 24th showed that the movement is not waning, despite school vacations, despite the lousy weather, and despite the fierce repression.

The reformists may do everything they can to reduce the movement to issues of big money (salaries, school funding) and a better distribution of wealth—issues that are certainly legitimate but do not challenge capitalism—yet this unprecedented mobilization is the rage of the people who have had enough of this system, their anger, and their legitimate violence. This is our side ; this is our struggle ; we are part of it.

Furthermore, the first blockade took place 8,000 kilometers from the Paris region at the end of August, at the Acoua high school in Mayotte. Since then, the revolt has spread to French Guiana, Réunion, and Martinique—and particularly against the high cost of living in Guadeloupe—with the added anti-colonial dimension specific to these territories.

Across Europe and around the world

The government and the media are trying to sell us the idea that this is a revolt by the rabble that must be brutally suppressed, while throwing a few crumbs to the well-meaning, manipulated high school students.
But the revolt is erupting everywhere ! In Spain, it's the housing crisis and rising rents that are driving the working class into the streets, now joined by youth following the French example. In Germany, it's opposition to militarization and the return of mandatory military service that is mobilizing the youth. In Albania and Serbia, it's the fight against corruption. In Italy, youth riots are taking the same turn as in France. In Belgium, Portugal, and Greece, the mobilization is spreading.
In Chile and Latin America, in Bangladesh, in Turkey—everywhere—the youth revolt in France is being viewed with enthusiasm as a symbol of a new manifestation of Gen Z's resistance against the system and the imperialist order.

Who would have us believe that October 17 is just a minor mood swing stemming from government mismanagement ? A simple matter of wealth distribution ?
The spread of the revolt is proof of the widespread nature of the crisis of capitalism and of the attempts by all the bourgeoisies to make the working class and the people pay for it, while gorging themselves by any means.
At the same time, we are witnessing both the ravages of globalized economic warfare and the rotting of capitalism, which is shamelessly gorging itself in this period of decline in the face of imperialist competitors.

The Failure of a Powerless Bourgeoisie

The government is in dire straits. Caught up itself in the contradictions of an economic, financial, and budgetary crisis, it has run out of immediate solutions and seeks to survive only through the harshest repression, in order to subsequently push through a whole package of anti-popular measures. And by spreading fear through the media it controls, it is pushing for the radicalization of certain sectors of the traditional petty bourgeoisie (shopkeepers, liberal professions) or the salaried class (managers), whom it has been pandering to in the wake of the looting. This is the image of “hordes of suburban scum coming to loot.”
Does this mean, however, that we are in a revolutionary situation, as some seem to think ? No, the repressive apparatus—the army and police, largely co-opted by fascism—is still solid, and the bourgeoisie still has several irons in the fire.
First, the National Rally (RN) scenario—unfortunately the most likely one—an authoritarian, militarized regime, not quite fascism but much harsher than the current system. The neologism “democrature” seems quite fitting, with the support of the imperialist upper bourgeoisie—Bolloré, Stérin—who will obviously be joined by the big bosses of the MEDEF, all too relieved to have social peace restored. Already, the government is allowing a fascist militia to parade through Lyon in the middle of a curfew, while other neo-Nazis attack protesters in Nice, Montpellier, Clermont-Ferrand, and elsewhere without intervening…
Paradoxically, even though the government's main enemy is the so-called far-left and the LFI, the JLM scenario (if it comes to pass) is also a reformist option for the system's survival. It is a counterrevolutionary option that will lead the masses into a dead end, unable to reform rotten capitalism amid a general crisis. As many have pointed out, one cannot simultaneously project a revolutionary image and present oneself as a capable future manager of a “humane” form of capitalism… The inevitable eventual failure of such a reformist option will just as inevitably lead to the return of the most hardline factions of the bourgeoisie to government (see Syriza in Greece).
The other political parties (LR, PS, PC, Renaissance, Greens…) are now of little consequence.

Finally, all reactions are tainted by the 2027 election outlook, in which each faction is playing its hand amid a context of economic, social, and political decay.
There is a strong risk that we will once again see a clash between the camp of order and the camp of chaos. The older generation has not forgotten the June 1968 elections—held just after the great general strike—which filled the National Assembly with the uniform “horizon blue” of the most reactionary right…

State Repression

The bourgeoisie therefore has no choice but to resort to the harshest repression. It takes many forms :
– Provocations at demonstrations involving fake rioters and real cops, filmed as they stir up the revolt before taking refuge among the ranks of law enforcement. Chaos must be created to justify maintaining order by any means necessary.
– Ultra-violent repression, including direct fire from LBDs or stun grenades, hands torn off, eyes gouged out, and head injuries. This has even resulted in one death, apparently caused by the high concentration of tear gas. The aim is to instill fear, to literally use the threat of disability—in the literal sense—and stress to put an end to radical mobilizations.
– Torture in police stations and holding cells, with an unprecedented number of people taken into custody, slaps and punches, sexual assaults, racism, systematic violence, insults and harassment, and unspeakable conditions of detention in holding cells—to such an extent that judges are compelled to speak out against them. The goal is to break a generation of politicized high school students who won't be pushed around.
– Immediate court appearance, assembly-line sentencing, and sentencing recommendations so shameful that judges are forced to temper them. Remember this well : it's better to beat your wife and children or embezzle millions than to commit shoplifting—that is the lesson the justice system is repeating today. It brings us back to Hugo and La Fontaine : “Depending on whether you are powerful or wretched…”
– We must defend all the accused unconditionally, refuse to ‘separate the wheat from the chaff', and stand alongside all the victims of government repression !
– The young people from the suburbs who are being arrested are getting younger and younger—13, 14 years old… In working-class suburbs, children and teenagers aren't recognized as such ; they're immediately labeled “thugs,” and the police are having a field day.
– Bans on demonstrations in all major cities, buses carrying undocumented immigrants blocked in Orléans, all kinds of obstacles, curfews, attempts to call in the municipal police—and soon the army ?
The government is doing everything it can to crush the movement—to divide, criminalize, and repress without limit. It's so extreme that even some democrats are outraged.
Yet few are echoing the protesters' cry of “This can't go on !”. Reformists prefer to focus on immediate economic demands…

What to make of the looting ?

We won't gloss over this sensitive issue, which is making headlines across all media outlets in an effort to discredit the movement.
First, let's be clear : this is a SECONDARY aspect of the mobilization. Let's not take the wrong side in the face of all the bourgeois or petty-bourgeois interpretations. The MAIN aspect is the People's Rage and their legitimate anger.

Second, whether we like it or not, vandalism and looting are an integral part of any insurrectionary uprising, of any riot.

We haven't forgotten the burning of the Brittany Parliament in Rennes by fishermen in 1994. Nor the numerous reactionary acts of violence committed by FNSEA farmers or the agrofascists of the Coordination Rurale.
Marx returns to the subject of riots on several occasions :
“Far from opposing the so-called excesses – instances of popular vengeance against hated individuals or against public buildings with which hateful memories are associated – the workers' party must not only tolerate these actions but must even give them direction.” Excerpt from the “Address of the Central Committee to the League of Communists”, written by Karl Marx and Friedrich Engels in March 1850.
“The bourgeoisie of the whole world, which looks complacently upon the wholesale massacre after the battle, is convulsed by horror at the desecration of brick and mortar !” Marx, The Civil War in France, 1871.

Marx speaks of public symbols or hated figures. Thus, whether the Limoges city hall burned down or the lobby of the Marseille city hall was ransacked matters little to us. But we note that instances of attacks on symbols of state power—police stations, courthouses, prefectures, city halls—are exceedingly rare ; they were well protected. The protesters' political consciousness has not yet reached that point.
Similarly, we can understand the attacks on luxury stores, Apple Stores, cell phone shops, sporting goods stores, opticians, and others. They symbolize a consumer society from which the working classes are excluded. Attacking these stores is certainly a sign of alienation, but it is also a response to unbearable exclusion. Fair enough. We have also sometimes seen looters immediately redistribute the spoils of their thefts—everyday necessities—among those around them ; one can, at a stretch, understand the “Robin Hood” logic.
But we cannot condone looting for the sake of looting, as it spread on social media before October 17, which went so far as to physically attack shop owners or customers at small businesses. This is a new development in protests, although we did see waves of cell phones being snatched during the 2006 youth protests against the CPE. So of course, as Politis puts it, “young people are immersed in a world that resembles a vast plundering of the weak by the strong,” where the biggest rioters are those who attack healthcare, education, employment, and housing. Of course, they've been left to fend for themselves by all political forces and are reacting as best they can. Of course, they aren't “intrinsically” thugs who divide the people's camp, and there's a whole process of politicization that's missing.
But there is a red line that must not be crossed in terms of complacent support. We cannot allow the impression to take hold that this is a “revolutionary” revolt aimed at “reclaiming the wealth” that has eluded them. If we allow these attitudes to develop, we risk paying a very high price in the future, with the possible manipulation by self-serving forces of these abandoned and depoliticized sectors.

What are our tasks for today ?

We are living in a period that is not revolutionary, one in which communist forces are very weak, confused, and scattered (and we count ourselves among them). But it is a period in which revolt runs deep and is explosive.

Our main task is not to call for riots and insurrection, even though we must participate in them with all our resources. This is the same stance Marx took at the time regarding the Paris Commune, whose outbreak he considered premature.
The main task is building the party, calling for politicization and organization—first and foremost among the working class, which remains outside the movement despite the genuine mobilization of the most determined unionists. This is where we devote our energies first and foremost. Without a workers' party, without a vanguard, the uprising and the people's rage will lead only to repression or a reformist dead end.
Let us not forget that a revolt or an insurrection can be victorious and overthrow a regime or a government, as in Portugal in 1974, in Tunisia and Egypt in 2011, in Sudan in 2019, and in Nepal in 2025. We need a vanguard party to organize the coming insurrections, to serve as their headquarters so that they can survive beyond the seizure of power, just as the Bolshevik Revolution did in 1917.

We call on revolutionary youth and rebellious working-class youth to join forces with the working class, not to cede leadership to the petty-bourgeois youth or to any reformist currents.
We call on the honest and militant activists of the labor movement to coordinate their efforts to chart a course—outside the reformist apparatuses if necessary—and to lead the ideological struggle within workplaces and unions against the racist, pacifist, and legalist prejudices that hinder the formation of class unity.
We call for joining and organizing the emerging anti-fascist movement on a genuine class basis, to avoid continuing down the path of institutional reformism taken in Orléans.
We call for the defense of all those charged, without any discrimination ; they are part of the ongoing movement.
We call for channeling anger and violence, while avoiding all disorderly looting that serves no purpose other than to satisfy an immediate need.

We emphasize the urgency of the situation. It is more than likely that we are heading toward an intensification of repression and reaction on all fronts, with the election of a fascist-leaning leader in the upcoming presidential election.
We are calling out to all former activists who want to return to the fray, to all activists in scattered political circles, to all trade unionists and isolated activists who understand that there is no alternative but the political path : as you know, the LFI is neither a political perspective nor a shield against fascism. So, it is time to put an end to the individualism of scattered protest ; it is time to resume building a truly communist and revolutionary party, rooted in the heart of the working class.
We are counting on the most militant and politically conscious sectors of the people and the proletariat—class-conscious unionists, radical environmentalists, anti-racist and radical feminist activists, and the rebellious youth of the neighborhoods—to join us in forming this Communist Party.

Après le 17 octobre : quels débouchés politiques à la révolte et aux émeutes ?

OCML-VP — 2026-10-25T19:35:52Z

Egalement disponible :

en allemand https://ocml-vp.org/article3006.html
en anglais https://ocml-vp.org/article3004.html
en espagnol https://ocml-vp.org/article3005.html
en persan https://ocml-vp.org/article3008.html

La rage du peuple

La jeunesse a mis le feu à la France réactionnaire pour rejeter une société qu'elle ne supporte plus.
• Une société où la priorité est la guerre et la militarisation, où on envoie des troupes en Arabie Saoudite, où il n'y a plus un sou pour l'éducation, comme pour la santé d'ailleurs. Tout pour l'armement, rien pour les jeunes !
• Une société raciste où les jeunes de banlieue ne sont vus que comme des sauvages, des barbares et des « émeutiers » qu'il faut mater par la force sans limite. Et d'un autre côté, on cherche à les embrigader avec le projet de commémoration pour le 11 novembre… « Honneur à nos morts » soi-disant ! Oui, la chair à canon des conflits impérialistes, passés et à venir !
• Une société de classe où on va sélectionner, année après année, celles et ceux qui vont faire partie des heureux élus qui vont réussir, les autres sont abandonnés à leur sort de chômeur et prolétaire. Abolition de ParcoursSup et MonMaster, instruments de cette sélection de classe !
• Une société où la violence est partout, en particulier dans l'éducation, contre les jeunes qui doivent la fermer et filer droit, contre l'exclusion programmée. Mais aussi dans toute la société, chômage, précarité, pénibilité du travail, flexibilité, les prolétaires sont la chair à canon de la guerre économique mondialisée. Ca suffit !
• Une société où l'Etat se croit tout permis pour réprimer les jeunes de la manière la plus barbare, tabassages en règle pendant les GAV, tirs de LBD, gazages sans raison, la flicaille est déchaînée, surtout en banlieue. A Aubervilliers, une maternelle a été gazée !!
Les jeunes ont raison ! Ils rompent le silence de la rue et allument la flamme de la rébellion ! Nous devons leur emboîter le pas et continuer le combat ! UNE ÉTINCELLE PEUT METTRE LE FEU À TOUTE LA PLAINE comme le disait Mao Zedong !

Ils ont réussi à rompre la passivité et l'impuissance qui écrasaient la classe ouvrière et les couches populaires.
Face à la crise économique, la misère, le chômage, la précarité, face à la crise budgétaire et de la dette confrontée aux milliards de profits récupérés par les bourgeois, face la crise écologique dont tout le monde se moque, canicule, toxiques chimiques, agroindustries, pollutions des eaux et des terres, face à la dégradation permanente de l'éducation et de la santé, face aux violences policières déchaînées, l'accumulation des catastrophes a produit ce qui devait se produire : la RÉVOLTE et la RAGE DU PEUPLE, avec la violence légitime que mérite une violence et une arrogance d'Etat insupportable.
ON A RAISON DE SE RÉVOLTER ! Nous saluons le courage, la détermination, la solidarité remarquable des manifestants venus de tous les horizons pour en découdre avec le gouvernement et les effets calamiteux de sa politique d'exploitation.
Non ce qu'on a vu ce ne sont pas des « hordes de racaille venus de banlieue pour piller et profiter », comme se plaisent à le répandre droite et extrême-droite, repris par certains secteurs de la petite-bourgeoisie paniquée de peur ! Ce qu'on a vu, c'est la colère des couches populaires qui n'en peuvent plus de la dureté de la vie et du système. Jusqu'à la solidarité de lycéens bourgeois pas vraiment concernés, venus soutenir la banlieue !

La mobilisation a dépassé toutes les attentes.

On attendait 200 000 personnes dans les rues, elles étaient 800 000, et à nouveau le 24 ! Même le ministère de l'intérieur a été obligé de revoir tous ses chiffres à la hausse en cours de journée, en reconnaissant qu'il avait été complètement dépassé.
• On attendait une forte mobilisation des lycéen.ne.s, elle était là. Fait notable par rapport aux mouvements précédents, les lycées professionnels étaient dans l'action.
• Mais elles et ils ont entraîné les étudiants, dont la plupart des universités et écoles supérieures ont été touchées.
• Elles et ils ont fait ressortir du tiroir les Gilets Jaunes les plus déterminés, celles et ceux qui n'ont jamais abandonné le combat entamé en 2018, motivés par la misère et la cherté de la vie. Plus ou moins pacifiques, plus ou moins radicaux, ce sont des prolétaires appauvris qui ont tout de suite « compris » le mouvement et n'ont pas peur de l'affrontement, et ont été embarqués dans la vague « Gilets jaunes et jeunes tous ensemble » !
• Elles et ils ont entraîné les syndicalistes à leurs côtés, ce qui est une grande nouveauté par rapport aux mouvements précédents où ceux-ci n'avaient pas été très nets. Là, on a vu une réelle mobilisation des militants combatifs CGT et SUD en particulier venus protéger les jeunes contre les violences policières.
Pour l'instant, la classe ouvrière organisée dans son ensemble n'est pas mobilisée, attentiste, effrayée par les violences, encore passive. On verra de quoi sera fait l'avenir, avec les appels à la grève à partir du 5 novembre, après les vacances scolaires. Les mesures d'austérité et la misère croissante, confrontée aux milliards honteux accumulés par la grande bourgeoisie capitaliste et impérialiste peuvent alimenter le feu de la plaine allumé par les lycéens.
• Elles et ils ont entraîné les jeunes de banlieue, exclus, rejetés dans des lycées poubelle, réprimés quotidiennement par une police raciste et violente. Elevés dans une société où le pillage des richesses par les bourgeois est la règle, quoi d'étonnant à ce qu'ils soient venus en découdre et s'affronter, d'autant qu'ils sont plutôt habitués à répondre aux violences policières. Les réseaux sociaux jouent hier et aujourd'hui un rôle important dans la mobilisation, contradictoire sans doute, mais réel.
• Elles et ils ont gagné la large sympathie des couches populaires, malgré la propagande honteuse des médias sur les pillages pour répandre la peur et tenter d'éteindre le mouvement. La solidarité a été très forte : les parents qui manifestent avec leurs enfants, les jeunes qui protègent les anciens dans les manifestations, les enseignants et les syndicalistes qui tentent de limiter la violence policière.
• Les nouvelles mobilisations du 24 ont monté que la mobilisation ne faiblit pas, malgré les vacances scolaires, malgré la météo pourrie, malgré la répression féroce.

Les réformistes ont beau tout faire pour ramener le mouvement à des affaires de gros sous (salaires, moyens pour l'école) et de meilleure répartition des richesses, certes légitimes mais sans contester le capitalisme, cette mobilisation sans précédent, c'est la rage du peuple qui n'en peut plus de ce système, la colère et la violence légitime. C'est notre camp, c'est notre combat, nous y participons.

Au-delà, c'est à 8000 kilomètres de la région parisienne que le premier blocus a eu lieu fin août, au lycée d'Acoua à Mayotte. Depuis la révolte s'est étendue à la Guyane, la Réunion, la Martinique et particulièrement contre la vie chère en Guadeloupe, avec en plus cette dimension anticoloniale propre à ces territoires.

Dans toute l'Europe et dans le monde entier

Le gouvernement et les médias tentent de nous vendre une révolte de la racaille qu'il faut mater brutalement en lâchant quelques miettes aux gentils lycéens manipulés.
Mais c'est partout que la révolte explose ! En Espagne, c'est la crise du logement et la hausse des loyers qui met les couches populaires dans les rues, aujourd'hui rejointes par les jeunes qui suivent l'exemple français. En Allemagne c'est le rejet de la militarisation et du retour du service militaire qui mobilise la jeunesse. En Albanie et en Serbie, c'est la lutte contre la corruption. En Italie, les émeutes de la jeunesse prennent la même tournure qu'en France. En Belgique, au Portugal, en Grèce la mobilisation s'étend.
Au Chili et en Amérique Latine, au Bengladesh, en Turquie, partout, la révolte de la jeunesse en France est observée avec enthousiasme comme symbole d'une nouvelle manifestation de la GenZ contre le système et l'ordre impérialiste.

Qui nous fera croire que le 17 octobre, c'est un petit problème d'humeur lié à des erreurs de gestion gouvernementales ? Une simple question de répartition des richesses ?
La généralisation de la révolte est la preuve du caractère généralisé de la crise du capitalisme et des tentatives de toutes les bourgeoisies de la faire payer à la classe ouvrière et au peuple, tout en se gavant par tous les moyens.
Nous assistons en même temps aux ravages de la guerre économique mondialisée, et au pourrissement du capitalisme qui se gave de manière éhontée dans cette période de déclin face aux concurrents impérialistes.

La faillite d'une bourgeoisie impuissante

Le gouvernement est aux abois. Pris lui aussi dans les contradictions d'une crise économique, financière, budgétaire, elle n'a plus de solutions immédiates et ne cherche à survivre que par la répression la plus dure pour faire ensuite passer tout un kit de mesures antipopulaires. Et en répandant la peur par les médias qu'elle contrôle, pour pousser à la radicalisation de certains secteurs de la petite bourgeoisie, traditionnelle (commerçants, professions libérales), ou salariée (cadres), caressés dans le sens du poil après les pillages. C'est l'image des « hordes de racaille de banlieue qui viennent piller ».
Est-on pour autant dans une situation révolutionnaire comme certains semblent le penser ? Non, l'appareil répressif, armée, police, largement gagné par le fascisme, est encore solide, et la bourgeoisie a encore plusieurs fers au feu.
L'hypothèse RN d'abord, malheureusement la plus probable, un régime autoritaire, militarisé, pas tout à fait le fascisme mais beaucoup plus dur qu'actuellement. Le néologisme de « démocrature » semble bien adapté, avec le soutien de la grande bourgeoisie impérialiste, Bolloré, Stérin, qui seront évidemment rejoint par les grands patrons du MEDEF trop soulagés d'avoir la paix sociale. Déjà, le gouvernement laisse parader une milice fasciste à Lyon en plein couvre-feu, d'autres nazillons agresser les manifestants à Nice, Montpellier, Clermont-Ferrand et ailleurs sans intervenir…
Paradoxalement, même si l'ennemi principal du gouvernement est ciblé contre le danger de la prétendue ultra-gauche et la LFI, l'hypothèse JLM (si elle se concrétise) est également une option réformiste de survie du système. Une option contre-révolutionnaire qui entraînera les masses populaires dans l'impasse, incapables de réformer le capitalisme pourrissant en crise générale. Comme l'ont fait remarquer beaucoup, on ne peut pas en même temps prétendre à une image révolutionnaire et se présenter en bons futurs gestionnaires d'un capitalisme à visage humain… L'échec ultérieur inévitable d'une telle option réformiste amènera tout aussi inévitablement le retour des fractions les plus dures de la bourgeoisie au gouvernement (voir Syriza en Grèce).
Les autres variantes politiciennes (LR, PS, PC, Renaissance, Verts…) sont aujourd'hui anecdotiques.

Enfin, toutes les réactions sont polluées par les perspectives électorales de 2027 où chaque faction joue sa carte dans un contexte décomposé, au plan économique, social comme politique.
On risque fort de retrouver l'affrontement entre un camp de l'ordre contre le camp du chaos. Les plus anciens n'ont pas oublié les élections de Juin 1968, juste après la grande grève générale, qui avaient mis à l'Assemblée nationale l'uniformité de la couleur bleu horizon de la droite la plus réactionnaire…

La répression de l'Etat

La bourgeoisie n'a donc pas d'autre choix que la répression la plus dure. Elle est multiforme :
– Les provocations dans les manifestations avec les faux casseurs et vrais flics, filmés en train d'attiser la révolte avant de se réfugier dans les rangs de forces de l'ordre. Il faut créer le chaos pour justifier le maintien de l'ordre par tous les moyens.
– La répression ultra-violente, tirs tendus de LBD ou de grenades assourdissantes, mains arrachées, yeux crevés, traumatismes crâniens. Jusqu'à un mort provoqué apparemment par la densité des gaz lacrymogènes. Il s'agit de faire peur, d'utiliser véritablement la menace du handicap au sens propre, du stress, pour en finir avec les mobilisations radicales.
– La torture dans les commissariats et les dépôts, avec un nombre inégalé de gardes à vue, les claques et les coups de poing, les agressions sexuelles, le racisme, les violences systématiques, les insultes et le harcèlement, les conditions innommables de rétention dans les dépôts, à tel point que les magistrats sont obligés de s'en émouvoir. L'objectif, c'est de casser une génération de lycéens politisés et qui ne s'en laissent pas compter.
– Les passages en comparution immédiate, les jugements à la chaîne, des réquisitions tellement honteuses, que les juges sont obligés de nuancer. Retenez bien cela : il vaut mieux battre sa femme et ses enfants, détourner des millions, qu'être l'auteur d'un vol à l'étalage, voilà la leçon répétée par la justice aujourd'hui. On revient à Hugo et La Fontaine, « selon que vous serez puissant ou misérable… »
Il faut défendre inconditionnellement tous les prévenus, refuser de « séparer le bon grain de l'ivraie », être aux côtés de toutes les victimes de la répression gouvernementale !
– Les jeunes de banlieue arrêtés sont de plus en plus jeunes, 13, 14 ans… Dans les banlieues populaires, on ne reconnaît pas le statut d'enfant, d'ados, ce sont tout de suite des « racailles », et la police s'en donne à cœur joie.
– Les interdictions de manifester dans toutes les grandes villes, les cars de sans-papiers bloqués à Orléans, les entraves de toutes sortes, les couvre-feux, les tentatives de faire appel à la police municipale, bientôt l'armée ?
Le gouvernement fait tout pour casser le mouvement, diviser, criminaliser, réprimer sans limite. C'est tellement énorme que certains démocrates s'en émeuvent.
Pourtant, rares sont celles et ceux qui reviennent au « Ça peut plus durer ! » porté par les manifestants ! Les réformistes préfèrent revenir sur les revendications économiques immédiates…

Que penser des pillages ?

Nous ne passerons pas à côté de cette question sensible qui fait la une de tous les médias pour décrédibiliser le mouvement.
D'abord, insistons : c'est un point SECONDAIRE de la mobilisation. Ne nous trompons pas de camp face à toutes les variantes bourgeoises ou petites-bourgeoises. L'aspect PRINCIPAL, c'est la Rage du Peuple et sa colère légitime.

Ensuite, qu'on le souhaite ou non, la casse et les pillages sont partie intégrante de tout soulèvement insurrectionnel, de toute émeute.

On n'a pas oublié l'incendie du Parlement de Bretagne à Rennes par les marins-pêcheurs en 1994. Ou les multiples exactions réactionnaires des paysans de la FNSEA ou des agrofascistes de la Coordination Rurale.
Marx revient à plusieurs reprises sur les émeutes :
« Bien loin de s'opposer aux prétendus excès, aux exemples de vengeance populaire contre des individus haïs ou des édifices publics auxquels ne se rattachent que des souvenirs odieux, il faut non seulement tolérer ces exemples, mais encore en assumer soi-même la direction. » Extrait de l'« Adresse du Comité central à la Ligue des communistes », rédigée par Karl Marx et Friedrich Engels en mars 1850.
« La bourgeoisie du monde entier qui contemple complaisamment le massacre en masse après la bataille, est convulsée d'horreur devant la profanation de la brique et du mortier ! » Marx, La guerre civile en France, 1871.

Marx parle des symboles publics ou des personnages haïs. Ainsi, que la mairie de Limoges ait brûlé, ou que le hall de la mairie de Marseille ait été saccagé nous importe peu. Mais nous remarquons que les exemples d'atteintes aux symboles du pouvoir d'Etat, commissariats, tribunaux, préfectures, mairies sont plus que rares – ils étaient bien protégés. On n'en est pas encore arrivé là dans la conscience politique des manifestants.
De même nous pouvons comprendre les attaques contre les boutiques de luxe, Applestore, téléphonie, boutiques de sport, opticiens, et autres. Ils sont le symbole d'une société de consommation dont les couches populaires sont exclues. S'attaquer à ces boutiques est la marque d'une aliénation, certainement, mais aussi la réponse à une exclusion insupportable. Soit. On a vu parfois aussi des pilleurs redistribuer immédiatement autour d'eux le fruit de leurs vols, les denrées de la vie quotidienne, on peut à la limite comprendre la logique « Robin des Bois ».
Mais nous ne pouvons laisser passer le pillage pour le pillage, tel qu'il s'est propagé sur les réseaux sociaux avant le 17 octobre, qui est allé jusqu'à s'en prendre physiquement aux commerçants ou aux clients de petits commerces. C'est nouveau dans les manifestations, quoiqu'on ait vu lors des manifestations de jeunes contre le CPE en 2006 des vagues de vols de portable à l'arraché. Alors bien sûr, comme le dit Politis, « les jeunes baignent dans un monde qui ressemble à un vaste pillage du faible par le fort » où les plus grands casseurs sont ceux qui s'attaquent à la santé, l'éducation, l'emploi, le logement. Bien sûr, ils sont abandonnés à eux-mêmes par toutes les forces politiques et réagissent comme ils peuvent. Bien sûr, ils ne sont pas « intrinsèquement » des voyous qui divisent le camp du peuple, et il y a tout un travail de politisation qui manque.
Mais il y a une ligne rouge à ne pas dépasser dans le soutien complaisant. Nous ne pouvons pas laisser croire qu'il s'agit là d'une révolte « révolutionnaire » et « récupératrice des richesses » qui leur échappent. A laisser se développer ces attitudes, on risque de le payer très cher à l'avenir, avec la manipulation possible par des forces intéressées de ces secteurs abandonnés et dépolitisés.

Quelles tâches pour aujourd'hui ?

Nous sommes dans une période qui n'est pas révolutionnaire, où les forces communistes sont très faibles, confuses et éparpillées (nous nous mettons dedans). Mais où la révolte est profonde et explosive.

Notre tâche principale n'est pas d'appeler à l'émeute et à l'insurrection, même si nous devons y participer avec tous nos moyens. C'est la même attitude qu'avait à l'époque Marx face à la Commune de Paris, dont il considérait le déclenchement comme prématuré.
La tâche principale c'est la construction du parti, l'appel à la politisation et à l'organisation et au premier chef de la classe ouvrière, encore en dehors du mouvement, malgré la mobilisation réelle des syndicalistes les plus déterminés. C'est à cela que nous consacrons avant tout nos forces. Sans parti ouvrier, sans avant-garde, l'émeute, la rage du peuple ne débouchera que sur la répression ou sur l'impasse réformiste.
N'oublions pas qu'une révolte, une insurrection peuvent être victorieuse et mettre à bas un régime ou un gouvernement, comme au Portugal en 1974, en Tunisie et en Egypte en 2011, au Soudan en 2019, au Népal en 2025. Il faut un parti d'avant-garde pour organiser les insurrections à venir, en être le Quartier Général pour qu'elles puissent survivre au-delà de la prise du pouvoir, comme la révolution bolchevique en 1917

Nous appelons la jeunesse révolutionnaire et la jeunesse prolétaire en révolte à s'allier à la classe ouvrière, pour ne pas laisser la direction à la jeunesse petite-bourgeoise, ou à tous les courants réformistes.
Nous appelons les militants honnêtes et combatifs du mouvement syndical à se coordonner pour tracer une perspective, en dehors des appareils réformistes si nécessaire. A mener la lutte de ligne dans les entreprises et les syndicats contre les préjugés racistes, pacifistes et légalistes qui freinent la formation d'une unité de classe.
Nous appelons à rejoindre et organiser sur une véritable base de classe le mouvement antifasciste qui se construit, pour éviter de poursuivre sur la voie du réformisme institutionnel d'Orléans.
Nous appelons à la défense de tous les inculpés, sans aucune discrimination, ils font partie du mouvement en cours.
Nous appelons à canaliser la rage et la violence, en évitant tous les pillages désordonnés qui n'ont comme objectif que la satisfaction d'un besoin immédiat.

Nous insistons sur l'urgence. Il est plus que probable que nous allons vers une accentuation de la répression et de la réaction sur tous les plans, avec l'élection d'une dirigeante fascisante aux prochaines présidentielles.
Nous nous adressons à tous les ancien.ne.s militant.e.s qui veulent reprendre du service, à tous les militant.e.s des cercles politiques éparpillés, à tous les syndicalistes et militants isolés qui comprennent qu'il n'y a d'autre issue que politique : vous le savez, la LFI n'est ni une perspective, ni un bouclier contre le fascisme. Alors, il est temps d'en finir avec l'individualisme de la protestation éparpillée, il est temps de reprendre la construction d'un parti vraiment communiste et révolutionnaire, appuyé sur le cœur de la classe ouvrière.
Nous comptons sur les secteurs les plus combatifs et conscients du peuple et du prolétariat : syndicalistes de classe, écologistes radicaux, militant.e.s de l'antiracisme et du féminisme radical, la jeunesse révoltée des quartiers, pour former avec nous ce Parti Communiste.

LA RAGE DU PEUPLE !

OCML-VP — 2026-10-20T12:45:45Z

"Crise économique, crise budgétaire, crise de la dette, crise écologique, crise climatique, milliards aux bourgeois et misère aux lycéens, violences policières déchaînées, l'accumulation des catastrophes a produit ce qui devait se produire : LA RAGE DU PEUPLE en révolte et sa violence légitime, avec ses quelques débordements.

L'OCML Voie Prolétarienne reviendra plus tard sur cette révolte sans précédent, après enquête et le temps nécessaire de la réflexion. Nous refusons la politique de l'immédiat, des punchlines, nous voulons comprendre et tracer des perspectives.

Dans l'immédiat, nous saluons la détermination et le courage des manifestant.e.s, face à un gouvernement bourgeois complètement dépassé et impuissant, réduit à la brutalité de la répression sans fard."

Communiqué du 20 octobre 2026

Compte rendu de la réunion publique de VP du 9 octobre

OCML-VP — 2026-10-19T06:41:36Z

35 personnes étaient présentes pour notre réunion publique autour des dates symboliques des 50 ans de la mort de Mao et de l'arrestation de la Bande des Quatre, et des 60 ans du déclenchement de la Grande Révolution Culturelle Prolétarienne en Chine.
C'est peu, pour un pays où le mouvement dit « maoïste » a été puissant, en particulier dans l'après 1968. D'autant qu'il n'y a eu aucune autre initiative similaire, de la part d'organisations qui se prétendent marxistes-léninistes, voire même maoïstes. Très peu d'articles dans la presse militante, tout au plus pour saluer le « grand dirigeant » qu'a été Mao Zedong, mais sans préciser en quoi, ou pour le réduire au fondateur de la République Populaire de Chine (cela a au moins été le cas de l'URC). Mais les 27 ans de lutte des classes intenses qui ont suivi ? Les raisons de la rupture fondamentale entre l'URSS et la Chine Populaire ? La Révolution Culturelle ? Effacées, oubliées.

C'est dire la fragilité de ce qu'a été ce mouvement dit « maoïste » sur les ruines duquel l'OCML Voie Prolétarienne s'est construite à la fin des années 1970.
Ceci dit, la réunion publique a été riche et fructueuse, avec un public jeune et curieux, pour certains polémiques – mais la contradiction et le débat font partie intégrante de la vie.
Après la projection d'une vidéo de VP (toujours disponible sur notre chaîne Youtube https://youtu.be/ty-2S-dDL3U?si=ZE0Hm9PnDp1j2E4a pour celles et ceux qui voudraient la voir ou la revoir) et un hommage au mouvement de la jeunesse d'aujourd'hui qui renvoie au mouvement de la jeunesse durant la Révolution Culturelle, le débat s'est développé de manière très intense durant deux heures, sur de multiples thèmes.

– Quel est le lien entre le développement de la Chine maoïste et celui de l'URSS ? Vaste débat ! Notre réponse à Voie Prolétarienne, c'est que le développement économique et politique de la Chine Populaire s'est fait dans la compréhension progressive, entre 1949 et 1976, des erreurs de l'URSS et de la nécessité de rompre avec ce mode de développement pour éviter la restauration du capitalisme.
Cette compréhension n'est pas apparue comme une « révélation magique », mais au fil des expériences et de l'étude théorique critique de l'expérience soviétique. Un exemple significatif parmi d'autres c'est l'opposition de deux modes de gestion, celle de l'aciérie de Magnitogorsk en URSS et celle de l'aciérie d'Anshan en Chine Populaire (voir l'article « Révolution et contre-révolution dans les usines chinoises » https://ocml-vp.org/article2487.html). Elle a culminé dans la Révolution Culturelle avec la Commune de Shanghaï (voir https://ocml-vp.org/article1620.html), puis dans les textes théoriques de la Bande des Quatre en 1974 (voir https://ocml-vp.org/article1207.html).

– On nous a reproché notre critique de Staline. Quelques camarades de la FJCF étaient venus avant tout pour porter la contradiction à ce propos, et n'ont pas supporté que nous traitions Staline de révisionniste bourgeois qui a permis le retour du capitalisme et ensuite l'arrivée de Khrouchtchev. Nous n'allons pas ici développer sur la question et renvoyons aux nombreux articles présents sur notre site (mot-clé « Staline »).
Rappelons quelques questions clés : la défense de la Théorie des Forces productives en matière économique, à la base de la réapparition de la nouvelle bourgeoisie. Une conception métaphysique du renforcement de l'Etat au lieu de lutter pour son dépérissement, en parallèle avec la disparition de la lutte des classes, illustrée par la Constitution de 1936 et le Xème congrès du PCUS en 1939. La dissolution de l'Internationale Communiste en 1943, en soumission aux grandes puissances impérialistes. La résistance anti-nazie menée sur une base patriotique et nationale en oubliant l'aspect principal de défense du socialisme. Une conception complètement idéaliste et métaphysique de la philosophie, illustrée par deux textes de Staline « l'homme le capital le plus précieux » et « Matérialisme historique et matérialisme dialectique ».
Staline n'était pas Khrouchtchev, mais il lui a ouvert la porte.

– Les contradictions entre PCC et PCUS existaient bien avant la mort de Staline. C'est tout à fait juste. Un camarade rappelait que dans les années 20, Mao était minoritaire dans le PCC face au groupe de Wang Ming affilié à l'IC. Il a fallu d'un côté l'échec de la voie insurrectionnelle prônée par l'Internationale et le PCUS avec le massacre de Shanghai en 1927 et l'échec du soulèvement de Canton la même année, de l'autre l'offensive du Kuomintang contre les communistes pour provoquer une première rupture avec des conceptions erronées et dogmatiques qui avaient échoué. Un autre camarade rappelait que Brecht avait écrit un opéra en 1930, La Décision, qui évoque ces erreurs politiques dans la Chine de l'époque.

– Il faut souligner l'importance essentielle de la notion de Nouvelle Bourgeoisie apportée par les maoïstes chinois, c'était complètement inenvisageable auparavant. A savoir une bourgeoisie qui ne vienne pas de l'ancienne bourgeoisie défaite par la révolution, qui ne soit pas « des agents de l'étranger », mais directement issue des nouveaux rapports de production interne, dans l'économie, les entreprises et même le parti. C'est un apport inestimable des maoïstes chinois, qui entraîne du coup une vision complètement différente de la transformation des rapports de production, et donc des tâches dès aujourd'hui dans la lutte des classes pour empêcher cette réapparition.

– Que penser du culte de la personnalité autour de Mao ? La première chose à rappeler c'est que Mao était contre. Il l'a répété à plusieurs reprises, c'est Lin Piao qui l'a développé avec l'objectif à peine masqué de déifier et placer Mao sur un piédestal, en le retirant ainsi du terrain politique de la lutte des classes. Le Petit livre rouge ressemble à un assemblage de « punchlines » comme on dirait aujourd'hui, qui dépolitisent en fait le débat en restreignant la réflexion à quelques formules choc.
Il y a besoin de dirigeants reconnus pour tirer en avant le mouvement communiste, mais il ne faut certainement pas en faire des idoles intouchables.

– Pourquoi la Révolution chinoise et la révolution culturelle ont échoué ? C'était l'appel à la réunion publique, sans doute de manière un peu présomptueuse de notre part. Le débat a permis d'ouvrir plusieurs pistes, qu'il faudra que le mouvement maoïste approfondisse à l'avenir :
• La nature de la Chine, pays essentiellement rural, peu développé, avec une classe ouvrière extrêmement faible à la création de la République Populaire de Chine en 1949. Même en 1956, pour le 8ème congrès du PCC elle ne représente que 1,7% de la population active, et encore seulement 14% dans le PCC supposé être un parti prolétarien. Même si elle va ensuite se développer durant le Grand Bond en avant, sa faiblesse numérique et politique était réelle. C'est une des raisons qui a empêché la généralisation à tout le pays de l'exemple de la Commune de Shanghai pendant la Révolution Culturelle.
Cela dit, la direction prolétarienne ne tient pas mécaniquement qu'à l'appartenance de classe, et la question est aussi posée de l'éducation proprement communiste des cadres du PCC au-delà de la Démocratie Nouvelle, malgré les nombreuses remarques et alertes de Mao Zedong à ce propos.
On peut aussi rappeler à ce propos les dernières phrases du Manifeste de Marx à propos de l'Allemagne : « le Parti Communiste lutte d'accord avec la bourgeoisie toutes les fois qu'elle agit révolutionnairement contre la monarchie absolue, la propriété foncière féodale, la petite bourgeoisie.
Mais à aucun moment il ne néglige d'éveiller chez les ouvriers une conscience claire et nette de l'antagonisme violent qui existe entre la bourgeoisie et le prolétariat afin que, l'heure venue, les ouvriers (allemands) sachent convertir les conditions politiques et sociales, créées par le régime bourgeois, en autant d'armes contre la bourgeoisie, afin que, sitôt détruites les classes réactionnaires (de l'Allemagne), la lutte puisse s'engager contre la bourgeoisie elle-même. »
• La compréhension tardive des difficultés et erreurs de l'expérience soviétique, et du coup la surestimation de ses propres forces et la sous-estimation de l'influence de la voie capitaliste. Comme on dit, quand on réalise quelque chose, c'est souvent un peu tard… Mais en même temps la compréhension juste du monde n'est pas magique, le processus de la connaissance est parfois trop lent au regard des développements objectifs. Pourtant, le travail théorique était important !
• L'appui sur l'armée considérée comme essentiellement révolutionnaire du fait de son rôle glorieux durant la Longue Marche et la guerre antijaponaise, associé aux craintes d'invasion américaine. L'armée est restée le seul appareil d'Etat stable durant ces années. Pourtant, elle s'inscrit dans la division sociale du travail dans la société, et comme l'a rappelé un camarade, et c'est un peu étrange de s'appuyer sur un appareil d'Etat pour combattre l'Etat. L'armée a ainsi été préservée durant la Révolution Culturelle, même si Mao reconnaissait qu'elle était également traversée par la lutte de ligne. Malheureusement il existe peu d'études marxistes étudiant le rôle contradictoire de l'Armée Populaire de Libération durant les diverses étapes de la Révolution Chinoise, en particulier durant les dernières années. Tout au plus peut-on noter que Lin Biao, fidèle lieutenant de Mao, militaire de haut rang, est mort de manière confuse en s'enfuyant en Union Soviétique en 1971…
Quelques pistes, mais un gros travail reste à faire !

– Comment comprendre la révolte de la jeunesse durant la Révolution Culturelle et quelle leçon pour aujourd'hui ? La Révolution Culturelle a été lancée par Mao, minoritaire dans le PCC suite aux erreurs du Grand Bond en Avant. Face à la voie capitaliste de Liu Shaoqi et Deng Xiaoping, il lance la jeunesse à l'assaut sous le mot d'ordre « Feu sur le Quartier Général ! ». Le développement foudroyant des Gardes Rouges a été tout sauf simple et pacifique, on peut dire que c'était « un vrai bordel » avec beaucoup d'excès, avec des dizaines de groupes et factions qui se combattaient, de l'extrême gauche à la droite, dans une grande confusion. La leçon est, elle, simple : la révolte contre l'ordre établi, aussi radicale soit-elle n'est pas spontanément révolutionnaire. Il y a la nécessité impérative d'une direction politique, de directives et de formation, pour y voir clair dans les méandres confus de la lutte des classes. La leçon est toujours bonne pour aujourd'hui !

– La vidéo introductive se termine par « Les dix leçons de la Révolution Culturelle », selon notre organisation. La leçon N°9 a intrigué un participant : « Il faut en finir avec l'hyperconcentration de l'espace capitaliste » et il a demandé de développer un peu. La réponse n'a pas été complète, mais c'est l'exemple des Communes Populaires qui illustre le mieux la tendance. Créées durant le Grand Bond en Avant, elles deviennent le fer de lance de la Révolution avec plusieurs objectifs : le développement du socialisme dans le monde rural, la réduction de la différence entre ville et campagne en permettant le développement d'unités globales d'habitation, de production, d'industrie et agricole, autonomes politiquement tout en étant reliées au plan général économique et politique de la Chine Populaire. C'est une première réponse aux mégalopoles impérialistes, une « déconcentration » et une décentralisation de l'espace dont il faudra s'inspirer à l'avenir.

– Peu de questions sur la La Chine contemporaine, sinon pour affirmer avec force que contrairement à tous les campistes, Voie Prolétarienne considère la Chine actuelle comme un pays capitaliste et impérialiste, et que son opposition (réelle) à d'autres puissances impérialistes ne lui donne aucun caractère progressiste…
On a souligné aussi la réapparition d'un mouvement maoïste en Chine même, qui se revendique de la Chine maoïste et de la Révolution Culturelle. Pour l'instant ce sont de petits groupes éparpillés, mais c'est une tendance de fond. Par exemple le 9 septembre, à l'occasion du 50ᵉ anniversaire de la mort de Mao Zedong, des jeunes se sont rassemblés à Shaoshan, sa ville natale, pour commémorer son héritage politique. Ils brandissaient notamment une banderole affirmant que les dernières années de Mao constituaient un chapitre majeur du marxisme-léninisme et scandaient des slogans en faveur de la classe ouvrière, de la poursuite de son héritage et de la révolution. Les forces de sécurité chinoises sont intervenues contre les participants et ont notamment ciblé la banderole. Par ailleurs, on voit apparaître dans plusieurs pays, USA, Canada, Allemagne des militants chinois binationaux qui livrent leurs analyses, parfois très intéressantes et peuvent rejoindre les positions de VP, comme « Repenser le socialisme » de Deng-yuan Hsu et Pao-yu Ching publié aux USA.

Bref, on le voit, une réunion dense et intense ! Impossible bien sûr de tout approfondir lors d'une telle réunion et de son compte rendu. Nous renvoyons aux nombreux articles du site, que vous pouvez retrouver en particulier sous les mots clés « Chine maoïste » ou « Staline ». Et bien sûr nous sommes prêts à animer de telles rencontres à la demande, sur le même canevas que celui développé à Paris.
Enfin, tous les documents disponibles sur la table de presse lors de la réunion publique, livre sur la Commune de Shanghai, brochure « Le maoïsme notre arme de combat », le dossier Mao, ou autre, sont toujours en vente sur notre site !

L'autre 17 octobre : le massacre des manifestants algériens

OCML-VP — 2026-10-17T07:11:30Z

- Déclarations / Histoire, Impérialisme français, Immigrés, sans-papiers, Algérie, Actualités

Le Bulletin Partisan N°44 à télécharger

OCML-VP — 2026-10-13T06:36:02Z

Voici le dernier numéro de notre bulletin, à télécharger pour le travail militant. En format A5, cela fait un petit livret de 4 pages, facile à imprimer chez soi.

Numéro spécial à l'occasion du mouvement des lycéens et étudiants pour les rassemblements, blocages et manifestations prévues pour l'occasion. N'hésitez pas à le reproduire simplement, format A4 recto-verso pour un usage autour de vous, collègues, proches ou familiaux, connaissances associatives ou locales, voisins... C'est un outil du travail politique de proximité !

Nous l'utilisons de cette manière, et le mettons donc à la disposition de nos lecteurs pour leur utilisation. Tenez-nous informés des retours quand il y en a !!

Au sommaire de ce numéro
* Un éditorial déjà paru sous forme de tract, mais dont nous poursuivons la diffusion : "Une étincelle peut mettre le feu à toute la plaine !"
* Un article sur le système de sélection dans l'éducation nationale, qui aboutit à Parcoursup et MonMaster
* Un article sur les violences policières, ce qu'elles représentent et la possibilité ou pas de réformer la police
* Et pour conclure, un court article sur "une autre école dans une autre société", comment on pourrait l'imaginer.

Il y a 50 ans, arrestation de la Bande des Quatre en Chine et victoire de la voie capitaliste

OCML-VP — 2026-10-06T07:29:55Z

Il y a 50 ans, le 6 octobre 1976, moins d'un mois après la mort de Mao Zedong dont l'éloge funèbre avait été prononcée par Wang Hongwen, celui-ci était arrêté avec les trois autres membres de la dite « Bande des Quatre » : Zhang Chunqiao, Yao Wenyuan et Jiang Qing, veuve de Mao. Tous les quatre étaient les principaux dirigeants et théoriciens de la Grande Révolution Culturelle Prolétarienne.
Cette arrestation concluait provisoirement des années de lutte politique féroce dans la Chine révolutionnaire, pour savoir qui l'emporterait, de la voie socialiste ou de la voie capitaliste.

Deng Xiaoping, vieux routier engagé dans la voie capitaliste depuis l'origine, avait été destitué lors de la Révolution Culturelle, puis réhabilité juste à la fin, ce qui montrait l'âpreté des contradictions et des luttes au sein du PCC et de la société chinoise. Sous son impulsion, avec l'appui de Hua Guofeng président de la République Populaire de Chine et le silence de Chou Enlai, la Chine tournait le dos à la Dictature du Prolétariat et à la transition socialiste pour revenir à grand pas sur la voie capitaliste que l'on connaît depuis.
Non, Xi Jinping n'est pas le successeur de Mao, il est celui de Deng et le fidèle dirigeant capitaliste de la Chine impérialiste.

Nous reviendrons lors de notre réunion publique de vendredi prochain 9 octobre (voir https://ocml-vp.org/article2996.html) sur ce que fut la Chine Populaire et la véritable histoire de la Révolution Culturelle. Nous reviendrons également sur ce que fut la restauration capitaliste et ce qu'elle illustre, en négatif, de ce qu'a été l'expérience socialiste en Chine.

Dans l'immédiat, nous proposons à nos lecteurs une nouvelle sélection d'articles disponibles sur notre site, que nous vous invitons à consulter pour en savoir plus, au-delà de la propagande bourgeoise, réformiste et même trotskiste (les textes de Lutte Ouvrière…).

Toute une série (11) de textes d'époque de la Bande des Quatre, ou du PCC entre 1956 et 1975 disponibles en ligne. Ils montrent l'affrontement entre les deux voies sur deux décennies, en rupture avec la voie capitaliste qui s'imposait en URSS. On les trouvera sur le mot clé « Chine maoïste », les articles les plus anciens.

Sur la restauration capitaliste après la mort de Mao et l'arrestation de la Bande des Quatre
La restauration du capitalisme en Chine – Pour le Parti – Mars 1979 https://ocml-vp.org/article2987.html
Dossier Chine N°1 : A bas le révisionnisme, à bas Hua ! – Pour le Parti – Octobre 1979 https://ocml-vp.org/article2991.html
Dossier Chine N°2 : Révolution et contre révolution dans les usines chinoises – Pour le Parti – Novembre 1979 https://ocml-vp.org/article2487.html
Massacres à Tien An Men et Révolution Culturelle – Partisan – Septembre 1989 https://ocml-vp.org/article2461.html
Le procès de Mao Zedong en Chine – Pour le Parti – Novembre 1980 https://ocml-vp.org/article2988.html
La mort de Deng Xiaoping – Partisan – Mars 1997 https://ocml-vp.org/article754.html
La mort de Zhang Chunqiao militant communiste chinois – Partisan – Décembre 2005 https://ocml-vp.org/article2635.html

Sur les réalisations de la Chine socialiste et la Révolution Culturelle
La Commune de Shanghai de Hongsheng Jiang – Partisan Magazine – Janvier 2015 https://ocml-vp.org/article1620.html
Il y a 50 ans, la Révolution Culturelle, une révolution dans la Révolution – Partisan Magazine – Mai 2016 https://ocml-vp.org/article1619.html

La gestion des usines en Chine et en URSS – Partisan – Décembre 2009 https://ocml-vp.org/article33.html
Dans une usine chinoise en 1974 – Partisan Magazine – Mai 2019 - https://ocml-vp.org/article2291.html
Retraite et socialisme – Partisan – Avril 2010 https://ocml-vp.org/article116.html

La Chine maoïste et le mouvement des femmes – Partisan Magazine – Février 2018 https://ocml-vp.org/article2186.html
Maternité et socialisme – Pour le Parti – Février 1980 https://ocml-vp.org/article2508.html
Chine maoïste : éliminer les déchets en les revalorisant – Cause du Communisme – Janvier 1982 https://ocml-vp.org/article2265.html
La lutte contre la pollution en Chine Socialiste – Partisan – Février 2010 https://ocml-vp.org/article85.html
Comment la Chine révolutionnaire en a fini avec la drogue – Partisan – Octobre 1989 https://ocml-vp.org/article2565.html